Leuk dat je op het blog van de Berghut bent!

De Berghut is open!! Op dit blog kun je ons avontuur volgen. Meer informatie en beelden over de Berghut vind je op onze website: deberghut.com

Onverwacht bezoek…

Een paar weken geleden krijgen we een telefoontje van ene Ankie: ze wil onze aanbieding boeken voor 10 personen. Op het reserveringsformulier zie ik dat ze uit Westerhoven komen. “Dat is toevallig”, denk ik. Daar komt Hans zijn vader namelijk ook vandaan. Ik vraag Ankie of ze Hans en Truus kennen. Ja, ze kennen hen wel. We vragen Truus en Hans ook of ze ene Ankie kennen. “O ja, dat is een hele hechte club en ze houden wel van een drankje.”

Ik vraag hen over de mail ze even willen bellen als ze er bijna zijn, dan kunnen we daar met eten rekening mee houden. Ze zeggen hier zondagavond tussen 19.00 en 20.00 uur te zijn. Als Hans en ik rond 17.30 uur de kinderen eten geven, zegt Arjan dat de Brabantse gasten er zijn. Vanuit de eetkeuken zie ik Truus staan. Truus? Ik loop met Ibon naar de Stube. Hans, Frits, nog meer bekenden gezichten? De vaste vriendenclub van Hans zijn vader en Truus is gekomen. Wat leuk! Wat een verrassing!

En een paar mimuten na hen vallen de Sneeuwhelden binnen, skivrienden van Hans die een nachtje komen logeren. Ze skiën de afgelopen 3 dagen in Zell am See en Kaprun. Hans gaat er vrijdag even naar toe. Ze komen nu een avond en nacht aan de Berghut proeven. Ze lijken onder de indruk. Het wordt vanavond nog een hele opgave voor Hans om zijn aandacht te verdelen…

Stilte voor de storm

Eigenlijk is het hier nooit stil, maar op sommige momenten word je meer geleefd dan andere. Het leuke van de laatste week van januari is dat we een gevarieerd gezelschap aan gasten hebben. Met de hoeveelheid mensen voelen we de ruimte voelen een goed gesprek aan te gaan. We hebben erg bijzondere en mooie gesprekken. En dan voelen we: ” Ja, dit is hoe we het bedoeld hebben met de Berghut.”

Ik doe ook voor de eerste keer de kinderopvang, voor een leeftijdgenootje van Ibon, Boaz. Hij is ook nog jarig in de Berghut! Ze vinden het helemaal leuk samen. En papa en mama kunnen ’s middags samen de piste op [en af]. Ik vind het heel mooi dat we ouders hiervoor even de ruimte kunnen geven.

Afgelopen week hebben we geen gasten. Mijn to-do lijst is wat langer dan die van Hans, dus Hans is er veel voor de kids. Ik werk een deel van de boekingen bij [ik heb achterstand...], lever informatie aan voor een leuke gids met bed&breakfast-vakanties die in april uitkomt en ik maak foto’s van alle kamers, want daar zijn we eerder nog niet aan toegekomen. Ik ga ook een ochtendje skiën met Irene [de ski-omstandigheden zijn perfect!] en we gaan ‘even’  naar IKEA.

Hans brengt vooral veel tijd met de jongens door, vooral bij de iglo, heeft de boekhouding inmiddels aardig op orde, skiet ook lekker een middag en overnacht een nachtje in Zell am See waar zijn bevriende sneeuwhelden verblijven [ze komen morgen even hier langs].

Arjan en Irene zijn diverse ochtenden op de piste te vinden, want Irene heeft ‘t helemaal te pakken. Arjan doet verschillende klusjes in het huis en werkt inmiddels ook als skileraar. In de gastenweken ligt het zwaartepunt van zijn werk vooral in de avond.

Inmiddels zijn alle kamers bijna klaar voor de nieuwe gasten die morgen komen. Een ‘rustweek’ zoals die er nu is, gaat er voorlopig niet meer komen. En dat is goed! We gaan een aantal intensieve en zeker weten ook hele leuke weken tegemoet met veel gasten! Vanuit mijn drive om mensen met elkaar in verbinding te brengen, zie ik op papier al linkjes tussen de gasten. Benieuwd hoe het in het echie gaat uitpakken.

En het zonnetje komt inmiddels boven de berg langs, dus we hebben nu tot half 5 zonnetje op het terras. Het zonnetje wordt ook steeds warmer. Niet onbelangrijk: er valt steeds meer sneeuw van betekenis. We hebben er zin in!

The making of… de iglo!

Vorige week begint Hans, samen met een paar van onze kleine gasten, met het maken van een iglo. Het kost wat tijd, maar dat maakt niet uit. Het maken ervan kun je zien als een nieuwe en mooie sneeuwbeleving. Dan moet de iglo juist niet direct klaar zijn! Als het even kan, doen Hans en Ibon elke dag een stukje, met de Icebox.

Wordt vervolgd!

Onze kleinste berghutbewoner

de Berghut ingewijd voor groepen!

Vorige week ontvangen we in de Berghut een groep collega’s van Prorail in de Berghut. Ze gaan elk jaar op ski-uitje. Leuk en spannend, een nieuwe doelgroep, anders dan gezinnen. En voor beide doelgroepen is de Berghut perfect geschikt; dat vinden ze zelf ook.

Drie van de groep komen dinsdagavond met de auto aan. De rest komt de volgende ochtend met de trein. Na het ontvangst met koffie/thee en zelfgebakken appelcake, is het snel omkleden en pistekilometers pakken in het zonnetje. Bij terugkomst hebben we een après-skiborrel met vuurkorf, glüwein en brooddeeg voor bij het vuur. Na het eten is de groep in voor de muziekquiz.

Donderdag gaan de echte kilometermakers een dagje naar Zell am See en verzamelt de groep zich aan het einde van de middag in de Stube om de mooie winteractiviteit te beleven. Het sneeuwt en dat maakt het extra sprookjesachtig. Bij thuiskomst staat er kaasfondue bij kaarslicht klaar. “Tijdens de avondwandeling, door de sneeuw en prachtige sterrenhemel, zijn voor mij persoonlijk mooie en dierbare herinneringen naar voren gekomen.” Als ik dit in het gastenboek lees, krijg ik een brok in mijn keel.

Het is alweer vrijdag en aan het einde van de middag vertrekken de treinreizigers weer, na een kop brocelli-aardappelsoep, brood en hartige taart. Iedereen heeft wel een favoriet bij het eten van de afgelopen dagen zitten. Yoghurt met apple-crumble, goulashsoep, sorbetijs…. Dat de meeste gerechten op het kookblog van Irene te vinden zijn, is dan ook een gouden greep!

Harry roept ons net voor hun vertrek even naar de Stube. Hij bedankt ons voor de mooie dagen en onze inzet en bedankt de organisatoren voor het regelen van deze trip. In het gastenboek lezen we het ook terug: “Dank voor het warme ontvangst en jullie inspanning om dit een onvergetelijke skiweek te maken!” “De drive om het jullie gasten naar de zin te maken, is opmerkelijk.” “Hopelijk tot volgend jaar”.

Een beter compliment kunnen we op dit moment niet krijgen.

Ons artikel in KEKMama

Je hebt er even op moeten wachten: je kunt het artikel in KEKMama hier inmiddels lezen!

Luchtballon in de achtertuin

Gister tijdens het schoonmaakproces zie ik naast de Berghut, in het land van de boer, erg laag in de lucht, een luchtballon hangen. Wow, wat een groots ding! Ik zie dat Hans er al naartoe loopt met Ibon en Tobi. Ik laat de schoonmaakboel even de boel en trek ook mijn dikke jas en boots aan.

‘ISS, facilitaire dienstverlening’, staat erop. Ze gaan landen. “Willen jullie een kop koffie?”, vraag ik? Ze zijn er wel voor in. Zo toevallig als wij het vinden dat er Nederlanders naast de Berghut in een luchtballon landen, vinden zij het toevallig dat ze in de achtertuin van Nederlanders terechtkomen. Ik haal een thermosfles koffie en thee.

Als ik terugkom, zijn ze aan het inpakken. Ibon mag ook even in het mandje, maar dat vind-ie nog een beetje eng. Tobi vindt alles goed in de ruggedrager. De ballonvaarders worden ondertussen met champagne gedoopt tot ‘baron en baronnesse van Zell am See naar Rauris’.

De ballon wordt ingeladen in een auto die via de normale weg meegereden is. Koffie en thee doen we even binnen de Stube. En meteen is het weer gezellig aan de Stamtisch.

Dit soort spontane dingen vinden we ook weer zo leuk. En ik heb gister dan wel niet helemaal de schoonmaak afgemaakt, maar gelukkig voelen we in alle drukte de ruimte om dit soort belevenissen te mogen ervaren!

Wil je extra voordelig kennismaken met de Berghut?

Wil je binnenkort kennis maken met de Berghut?
Het kan tot half februari extra voordelig.

Kom één van de komende drie weken of weekenden naar de sneeuw en genieten van skiën, [sneeuwschoen]wandelen, de natuur en de rust!

* van 23-30 januari: voor 199,-
* de 1e of 2e week van februari: voor 225,-
Per persoon per week [inclusief overnachting, ontbijt en 6x avondeten]. Je betaalt daarnaast nog 1,10 euro toeristenbelasting per nacht.

Je kunt ook voordelig een [lang] weekend komen!

Nieuwsgierig? Kijk of deberghut.com of mail ons even! deberghut@gmail.com

Hoe ziet ons leven er nu uit?

Nadat we twee superdrukke weken met gasten de Berghut hebben warmgedraaid, even tot rust zijn gekomen, uitgebreid geëvalueerd hebben en processen nog scherper hebben gekregen, maken we ons op voor weer een nieuwe groep gasten!

Klussen
We doen ook nog wat klussen en veel werk achter de schermen, zoals marketing, informatieaanvragen, boekingen en boekhouding. We hebben inmiddels een ‘paaltafel’ in de Stube, met een soort statafel en een tafel die we kunnen uitklappen voor het ontbijt. Daarnaast hebben we schitterende zelfgemaakte bedden. Alleen steekt er aan de achterkant een balk uit. Ziet er mooi uit. Al snel hebben we door dat dat een pijnlijke bedoening kan worden voor scheenbenen. Arjan kort alle achterkanten van de bedden in en de bedden zijn even zo mooi en nu een stuk praktischer. Na de hoekbanken zijn nu ook de stoelen in de Stube bekleed. En bij het binnenkomen van de eerste gasten met kerst wordt meteen duidelijk: we hebben beneden geen kapstok. Dus daar werken we op dit moment ook aan. Natuurlijk helemaal in Berghutsfeer.

Gastenproces
Na bijna een half jaar klussen, ziet ons dagritme er met gasten anders uit. Ikzelf – Nel – verzorg de meeste dagen het ontbijt voor de gasten.  Daar komt ook de afwas bij kijken en het schoonmaken van de gezamenlijke ruimten. Momenteel zoeken we in ieder geval voor de dinsdag en zaterdag [wisseldag] iemand die ons wil helpen bij de schoonmaak. Na de lunch neemt Hans het werk over. Dat zijn vooral klusjes of administratie, helpen in de keuken en de Stube gezellig maken voor de gasten die terugkomen van het skiën.

Irene is veelal vanaf het middaguur – of eerder – bezig met de voorbereidingen van het eten, tot laat. Arjan doet alle avonden dat we ons 3-gangen huttemenu verzorgen, de ‘avondshift’: eten opdienen, afwas, er zijn voor de gasten en afsluiten. ’s Avonds hebben wij de gelegenheid om bij de gasten te zijn, met de marketing bezig te zijn of rust voor onszelf te nemen [wat er in de praktijk nogal bij inschiet...].

Het ontbijt is meestal tussen 8.00 uur en 9.30 uur; ik sta rond 6.30 uur op. Aangezien Ibon en Tobi geen langslapers zijn, betekent dat Hans so wie so vaak vanaf 6.30 uur op is voor de kids. Regelmatig zijn ze ook vroeger wakker. Ibon gaat 2 dagen per week naar een oppasmoeder en Tobi als het goed gaat binnenkort ook 2 dagen naar een oppas.

Totdat ik klaar ben met het ontbijt, afwas en schoonmaak, heeft Hans de kids. Ibon is vaak in mijn buurt te vinden. Als Hans ’s middags aan het werk is, ben ik bij Ibon en Tobi, totdat ze naar bed gaan. Het eten en naar bed brengen proberen Hans en ik zoveel mogelijk samen te doen. Een fijn familiemoment! Want het is ook zoeken naar de balans tussen werk en gezin.

Kinderopvang
Bianca is in november gekomen om dit seizoen de kinderopvang te doen van Ibon en Tobi en van de kinderen van  gasten [als de kinderen te jong zijn om te skiën en ouders ook een paar keer willen skiën]. Jammer genoeg is ze om persoonlijke redenen voortijdig weer naar Nederland gegaan. Inmiddels hebben we besloten te kijken hoe het gaat als we de kids grotendeels thuis hebben, met twee dagen oppas buiten de deur. Ik – Nel – doe de kinderopvang van de gasten.

We zijn dus niet met z’n vijven, maar met z’n vieren begonnen. Dat heeft aardig wat druk om de eerste weken gelegd. We hebben ook te weinig tijd gehad en genomen om vooraf processen door te spreken. Het was echt learning bij doing! En dat was niet te makkelijkste weg. Je leert er wel heel snel heel veel van.

Comfortzone
We hebben de stap naar de Berghut vanuit passie gezet. Dat wil niet zeggen dat we altijd die passie voelen. Het voelt voor mij vooral als: we doen het! We merken allemaal dat we regelmatig uit onze ‘comfortzone’ worden getrokken. Het is dus niet alleen maar passie, het is vooral ook leren, onszelf ontwikkelen en verder komen. Samen. Vaardigheden als feedback geven, complimenten geven en samenwerken zijn hier essentieel en dat zijn dingen in ‘t leven die niet altijd makkelijk zijn voor een mens. We gaan de uitdaging tot leren niet uit de weg en dat maakt het heel bijzonder om hier te zijn.

We hebben ook bijzondere gesprekken over onszelf en over het leven. Over hoe dingen beter kunnen, in je leven en in omgang met elkaar. Het is elke keer weer leuk om enthousiaste reacties van mensen te krijgen die naar de Berghut willen komen en om ze voorpret te bezorgen. En natuurlijk om ze hier een mooie tijd met herinneringen te bezorgen en de mooie bergen te laten beleven. We vergeten zelf wel eens de mooie bergen om ons heen te zien. Nu we weer opgeladen zijn, zien en voelen we dat weer beter.

Geen spijt
Gistermiddag skiën Hans en ik voor ‘t eerst een middag, samen. Ik kan me nog een aflevering herinneren van Het roer om, van een aantal jaar geleden. Daarin runde een Engels stel een chalet in Chamonix. De crème brullée die aanbrandt, blijft ons altijd bij. En ook het einde van de aflevering, waarin ze na een periode keihard werken eindelijk op de piste staan. “Maar het is het allemaal waard en we hebben geen spijt”. Het is pittig en ook wij hebben geen spijt! Hoewel het ogenschijnlijk wel relaxed het is om rond 18.00 uur de deur van kantoor achter je dicht te doen..

de Berghut in KEKMama

In oktober bel ik spontaan de redactie van het blad KEKMama op. ‘Vinden jullie het leuk om een keer met een redactielid en kinderen naar de Berghut te komen?’ Al pratende blijkt er in het blad een nieuwe rubriek te komen: mama’s in het buitenland. De redactrice is helemaal blij als ze bedenkt dat ik met de Berghut wel een erg leuk item ben voor het artikel in januari. Een leuk telefonisch interview volgt.

Het artikel staat in het nieuwe nummer van KEK Mama; het voorproefje vind je op de website.

En de Berghut staat inmiddels ook op de website 30pluskids.nl, een website met leuke tips en uitjes met kids.

Met de Berghut 2010 in

Oud & nieuw vieren in de Berghut: ook dat is weer een nieuwe beleving. In de loop van de week zit onze Stammtisch in de Stube weer gezellig vol met verschillende families die elkaar voorheen niet kenden. Heel bijzonder en gezellig. Eén van onze gasten zegt bij haar vertrek: ‘Heel leuk om te merken hoe je in een week contact met elkaar krijgt en met toch min of meer bekenden oud & nieuw viert.’

Een foto-impressie van de eerste oud & nieuw in de Berghut, waarbij één van de gasten helpt met het bakken van oliebollen, de muziekquiz van Arjan een groot succes is en de champagnekurken en het vuurwerk door de lucht vliegen.

Rondom oud & nieuw kijken Hans en ik altijd terug naar een paar bijzondere momenten in het afgelopen jaar. We kijken elkaar aan en weten dit jaar niet zo goed wat we moeten zeggen. Het zijn er zoveel… Het is alsof we in één jaar terugkijken op vijf jaar. Wat een veranderingen.

En nu we na de oud & nieuw-week even geen gasten hebben, voel je hoeveel het inderdaad allemaal is. We willen nog steeds veel, maar het hoeft nu even niet. Vanmiddag ben ik even naar de skipiste geweest om sleetje te rijden met Ibon. Dikke pret. Heerlijk om te zien. En daarvoor zijn we tenslotte ook in de bergen.

Lieve gasten, bedankt voor twee mooie, leerzame en gezellige eerste weken!

Geslaagde eerste week in de Berghut

“Jullie Berghutconcept is geslaagd!”

Dat is een veelgehoord geluid van onze gasten van de afgelopen week. En dat is misschien wel het grootste compliment wat we kunnen krijgen. Je kunt vooraf een beeld hebben van wat je wilt, maar het is altijd afwachten of het ook daadwerkelijk zo uitpakt.

Na het skiën komt iedereen eigenlijk naar de Stube en de kinderen zijn te vinden in de speelruimte. De kinderen hebben met avondeten hun eigen tafel. Tussen de gangen door zijn ze weer in de speelruimte. En als ze ‘toetje’ horen, stormen ze weer naar de Stube. Tineke geeft in de speelruimte zaterdagmorgen nog een lesje Zumba, soort salsa-aerobics.

In de loop van de week zit een aantal meiden ijverig te knippen en schrijven: ze maken hun eigen Berghutkrant! We worden ook geïnterviewd. We krijgen de complete kranten voorgedragen en uitgereikt. Ontzettend leuk.

De avonden hebben eigenlijk weinig vermaak nodig. De gezelligheid is er. Maar we kunnen het niet laten om kerstavond met z’n alleen te gaan sleetje rijden op de oefenweide in Rauris.

Vrijdagmiddag is er chocomeldisco in de speelruimte en zaterdagavond sluiten we af met de ultieme bergbeleving: aan het einde van het dal met de sneeuwscooter naar boven, gevolgd door een sneeuwschoenwandeling van een uur, lekker eten in een berghut en rodelend weer naar beneden. Het heeft de dag ervoor nog gesneeuwd, we het is een waar winterwonderland.

Nee, niet  alles is rozegeur en maneschijn. Er ligt weinig sneeuw,  de eerste dagen zijn de liften beperkt open en het regent zelfs nog een dag. Het gastentoilet op de bagane grond werkt niet meer [en we weten nog even niet waar de oplossing zit], als iedereen om 17 uur ’s middags gaat douchen, is er even geen warm water en af en toe valt het licht uit bij intensief gebruik van de vaatwasser. Gelukkig kunnen we blijven lachen

We kijken terug op een geslaagde eerste week, ondanks dat we – Hans & Nel- zelf geen horeca-ervaring hebben. Dat mensen het gezellig vinden, vinden we het allerbelangrijkste. En die opzet is geslaagd. Irene en Arjan, ontzettend bedankt voor jullie inzet. En alle gasten van de Opwarmweek: bedankt voor jullie gezelligheid, warmte en feedback!

Het is zover!

Na jaren filosoferen, veel voorbereidingen, bijna een half jaar klussen met fantastische hulp van heel veel mensen, is het vandaag zover: we zijn open!

De laatste dagen is het nog flink doorwerken. De laatste klusjes in de kamers doen, alles schoonmaken, de nieuwe bewegwijzering is er net op tijd en: het logo op het huis. Het is gelukt! Bij -10…. Hier en daar in het huis zijn er nog wat klusjes te doen, maar het staat voor 95% en daar zijn we enorm blij mee.

Mijn zus Tineke met zwager Wim en nichtjes Lotti en Senna zijn hier sinds vrijdagnacht voor hun vakantie en hebben 1,5 dag nog heel fijn geholpen. Vandaag om 15 uur doen de laatste dingen en zijn we klaar voor onze 30 gasten in de Berghut Opwarmweek. De eerste indrukken en reacties zijn positief. Vanavond bij de verse soep met zelfgemaakt brood ontstaat spontaan een kindertafel. Heel gezellig. De speelruimte valt ook erg in de smaak.

Als we vanavond zelf ook ons soepje zitten te eten in de Stube, zeggen Hans en ik tegen elkaar: “Dit is het dan. Dit is wel heel mooi.” Hans is te moe om het echt te beseffen. “Morgenavond wordt mijn avond.” We gaan vanavond vroeg naar bed. Even bijtanken. Want we hebben gemerkt dat ons avontuur in combinatie met hele jonge kinderen pittig is. Met voldoende slaap kun je veel aan.

We willen iedereen die ons heeft geholpen bij de totstandkoming van de Berghut enorm bedanken. Zonder jullie had de Berghut echt niet geweest wat het nu is. Met allemaal zelfgemaakte bedden, veel houten wanden en een huiselijke sfeer. We willen ook iedereen bedanken die ons heeft gesteund de afgelopen tijd en ons succes heeft gewenst, ook nu met de start. Helemaal super! Dankzij jullie allemaal gaan we er een mooie tijd van maken.

Geslaagd Proefweekend in de Berghut!

“Wat een zooi nog…”
“Krijgen ze dit wel af?”

Enkele gasten voor het proefweekend komen eerder aan dan vrijdagavond. Ze zullen vast wel gedacht hebben… Maar met flink wat kunst en vliegwerk is de Stube om 18.00 uur de huiselijke en gezellige ruimte die we voor ogen hebben en zijn de kamers net op tijd netjes en schoon. Hoeveel, ik verwelkom Wiene en Jolanda – die in de voorjaarsvakantie met hun 4 kinderen naar de Berghut komen – met een toiletborstel in mijn hand. Desondanks vertellen ze dat het meteen al goed voelt, hi hi hi! In de loop van de avond haal ik mijn moeder en Jan van het station en komen ook Bram en Joost bij de Berghut aan. Nog enkele andere gasten komen zaterdag in de loop van de dag aan, inclusief kleine Sam van 3 maanden.

De aardappel-broccelisoep met verse gemaakt brood gaat er goed in! Er is meteen een hele gezellige sfeer. Onze Stamtisch valt in de smaakt. En iedereen is enthousiast over de kamers. We hebben er zo lang hard aan gewerkt en dan is het heel leuk om de gasten hun kamer te laten zien. Het weekend voelt op een of andere manier nu al geslaagd.

De volgende dag staat – voor de degenen die willen – een sneeuwschoenwandeling op het programma. Iedereen die gaat, komt superenthousiast terug. Jan twijfelt of hij mee gaan, maar komt superenthousiast terug “Ik wist precies hoe ik mijn stokken moest neerzetten; dat heb ik geleerd bij de Nordic Walking-cursus. Voorzichtig heb ik af en toe iemand een paar aanwijzingen gegeven…” Het rodelen de berg af is de slagroom op de taart. Het sneeuwt een beetje, dus het is een echte winterwonderlandbeleving.

Het leuke is dat er bij terugkomst in de Stube een gezellige huiselijke sfeer ontstaat. Aan de ene tafel wordt Risk gespeeld en aan een andere tafel wordt gekletst. Heel ongedwongen, precies zoals we voor ogen hebben. En de sfeer tijdens het eten is ook goed. Midden op de tafel staat de pan en iedereen schept voor elkaar op. Alle lof voor de kookkunsten van Irene. Mams heeft wat mooie woorden voor ons geschreven en draagt dit onder het eten voor, snik. Ondanks dat de huttesloffen en drankenkaartjes er dit weekend nog niet zijn, kunnen wij en de proefweekendgasten zich een goede voorstelling maken van hoe we de Berghut voor ogen hebben.

De volgende dag helpt een aantal mensen nog met klussen. Er heerst zo’n bijzondere sfeer. Echt fantastisch hoe mensen hun steentje bijdragen. De hele workshop/speelgruimte in spé – maandenlang in gebruik als kluskamer – wordt leeggehaald, zodat we de ruimte deze  week nog klaar kunnen maken. Daarnaast hangt bijvoorbeeld Wiene alle nooduitgangbordjes op, zetten Joost, Bram en Arjan nog een stapelbed in elkaar, is Daisy is bezig met de gordijnen, doet Jan allerhande klussen en past oma op de kids, zodat ik zelf het Schoenenruim kan verven.

De meeste van de gasten zwaaien we maandagmorgen weer uit. Joost: “Nog even een foto maken, hoor. Dit is zóóó gaaf!” Bram bruist wat minder: hij heeft koppijn. Het was zondagavond laat en gezellig Wiene en Jolanda zetten mijn moeder en Jan af bij het station. Patricia en Ronald gaan nog een dag skiën in Kaprun.

Ja, het wordt allemaal nog hard werken, maar dit weekend geeft in ieder geval Hans en mij zoveel energie, dat we er nog even een paar dagen tegenaan gaan. Het was een proefweekend en we hebben als team gezien waar we nog dingen kunnen stroomlijnen. Het grappige is dat we de feedback kregen dat we de gasten wel wat meer zelf mogen laten doen. “Ze de koffie en theekannnen gewoon op tafel.” En: “Het eten is zo voedzaam, waarom 3 gangen?” Dus we hebben besloten om in de wintersportweken rond 16.30 uur een lekkere gezonde snack voor de gasten klaar te zetten. ‘S avonds hebben we dan nog 2 gangen. Alleen door te doen, leren we.

Ik kan er nog zoveel over vertellen, maar mijn bedje roept heel hard… Want fit zijn, heb ik gemerkt, is heel belangrijk als je gasten over de vloer hebt [de kids waren twee nachten vanaf 4.30 uur wakker!].

Dank jullie wel voor al jullie gezelligheid, openheid, hulp en feedback! Heel bijzonder.

Koken in de Berghut!

De afgelopen weken is de keuken op de schop gegaan. Bianca en Irene hebben de keuken zelf gedemonteerd, de klusman heeft ‘m betegeld en wonder boven wonder is de keuken vroeger geleverd dan-ie geplaatst kon worden. Na alle dingen die krap worden geleverd , is dat een verademing. Helemaal klaar is-ie nog niet, maar het voelt al heel professioneel!

En nog meer goed nieuws uit de keuken: vanaf nu houdt onze kok Irene een blog bij over wat ze kookt in de Berghut: Koken in de Berghut.

Op dit nieuwe blog delen we alles wat met eten in de Berghut te maken heeft: de recepten, hoe we onze ingrediënten verzamelen, de ervaringen van de gasten en de reacties op het eten. Hier alvast een klein voorproefje van onze visie op het eten wat we op tafel zetten.

Het doel van de Berghut is gezonde, eerlijke en voedzame maaltijden op tafel te zetten. Afwisselend eten we wel of niet vegetarisch. We baseren onze gerechten op gerechten die je ook in traditionele berghutten tegenkomt of typisch Oostenrijkse gerechten. We werken zoveel mogelijk met seizoens- en regionale producten: goede, eerlijke en schone producten. Dit is gebaseerd op het slowfood principe.

Dit betekent dat je producten koopt die op een eerlijke manier geproduceerd zijn, met de juiste schone technieken en het liefst ook nog uit de omgeving van je verblijfplaats komen. Het liefst binnen een gebied van maximaal 100 kilometer. Doordat we hier in de bergen zitten is het soms moeilijk om de juiste producenten te vinden. Ze zitten vaak wel binnen een straal van 100 kilometer, maar het probleem is vaak dat het wel meer dan een uur rijden is. Dan gaan we toch op zoek naar andere producenten. Sinds kort zit er een biologische winkel in Rauris en dat is fantastisch. We kunnen er van alles bestellen.

We maken daarnaast wel zo veel mogelijk zelf. Het brood wordt dagelijks door ons gebakken, we werken alleen met verse producten en maken alles zelf. Dit komt de smaak ten goede en hierdoor komen er leuke variaties op het menu te staan. Daarnaast maken we allerlei gerechten, sauzen en compotes met appels, abrikozen en vlierbessen uit eigen tuin.

Allemaal een genot om te eten én te maken!

Eindelijk echte sneeuw in de tuin!

Co-WorkingWoche in de Berghut [9-16 januari]

Let’s CoWork in the SNOW!

Inspiratie delen in de gezellige Stube, een paar uur skiën, [sneeuwschoen]wandelen, langlaufen, relaxen op het terras, meekoken, houthakken, sneeuwpoppen maken…. Niets moet, alles mag tijdens

de CoWorkingWoche
van zaterdag 9 tot en met zaterdag 16 januari 2010
in de Berghut in Oostenrijk

CoWorking
Coworking is een netwerk van – vaak – zelfstandig ondernemers die geïnteresseerd zijn in het delen van een kantoor en daarmee ook kennis. Begin januari vind je dit kantoor in Oostenrijk, middenin de bergen! In de Berghut kun je ook werken en staat inspiratie en kennis delen hoog in het vaandel.  Er is plek voor maximaal 30 mensen.

Je verblijf
De Berghut heeft 10 sfeervolle huttekamers met in totaal rond de 30 slaapplaatsen. Iedere kamer heeft eigen sanitair [douche/toilet] en balkon. In de hele Berghut is wireless-netwerk, dus er kan overal ’gewerkt’ worden. Het eten – biologisch en uit de regio – wordt verzorgd door het Berghutteam. Er is een Stube met gezelligheid en waar gegeten kan worden én een workshopruimte.

Bijdrage
Je betaalt voor deze week slechts 190 euro, voor overnachting, ontbijt en avondeten. Andere consumpties zijn voor eigen rekening. We bekijken ter plekke wat we met de lunch doen. Daarnaast kun je zelf bepalen wat je aanvullende bijdrage – bijvoorbeeld in de vorm van hulp, een boek voor in de boekenkast of een financieel – is.
Je kunt natuurlijk ook een paar dagen komen!

Vervoer
Je kunt op verschillende manieren naar de Berghut komen:  gezellig samen met de auto [1000 kilometer rijden vanaf Utrecht], relatief voordelig en snel met het vliegtuig of relaxed met de trein [eindstation: Taxenbach; 15 minuten van Rauris [hispeed.nl, db.de of oebb.at].

Jawohl, ich komme!
Wil je CoWorken in de Berghut? Super! Mail ons even en dan laten we weten hoe en wat verder: deberghut@gmail.com

Warme groet van het Berghutteam

de Berghut organiseert: SnowSurpriseSingle-week [23-30 januari 2010]!

Eén van onze wensen is om in de Berghut inspirerende Special Weeks te organiseren met een ongedwongen sfeer. De SnowSurpiseSingle-week er één! Een gezellige en verrassende week voor – alleengaande -  mensen die samen de sneeuw willen beleven in en rondom onze sfeervolle Berghut met veel leuke mensen.

De SnowSurpriseSingle-week:

• Een sfeervolle plek omringd door bergen bij het pittoreske plaatsje Rauris [Oostenrijk].
• Bijzondere ontmoetingen met enthousiaste mensen,  met ieder hun eigen passie en verhalen.
• Een week vol leuke activiteiten die stuk voor stuk een ware belevenis zijn, zoals sneeuwschoenwandelen, skiën, rodelen, iglo bouwen en après ski.
• [H]eerlijk eten: zoveel mogelijk bereid met regionale producten.
• Na een bijzondere dag sterren en bergen kijken op het balkon van je huttekamer en in slaap vallen.
• Van 23-30 januari 2010 voor maar 299 euro.

Dus: een fantastische sneeuwervaring en bijzondere herinneringen, voor een hele aantrekkelijke prijs.

Dus ken je singles die leuke mensen willen ontmoeten in een verrassende sneeuwweek? Vertel ze over de Berghut! Kijk hier voor meer informatie. Of mail ons als je vragen hebt: deBerghut@gmail.com

PS: heb je tips om nog meer mensen enthousiast te maken voor de SnowSurpiseSingle-week? Laat het ons weten!

“Het is hier echt zoals in Ik Vertrek!”

Donderdag 19 november. We hebben een goede stok achter de deur om weer twee kamers af te hebben, want vanmiddag komen mijn vriendinnetje Marinka, haar man Pieter en kids bijna een week logeren. Ik heb haar gevraagd met haar deskundige interieurblik nog even naar de inrichting van de Berghut te kijken.

Het heeft wat voeten in de aarde, maar ze komen. Net voordat de inenting voor de kleinste van 1,5 jaar plaatsvindt, kunnen ze weer terug zijn. En winterbanden kunnen ze nog net op tijd krijgen. Pieter wil wel graag als ondernemer elke dag even zijn mail kunnen checken. Dat kan natuurlijk in de Berghut!

Naar het ziekenhuis
Ibon heeft al een tijdje veel last van zijn buik door verstoppig. Flinke krampen, zo zielig! We gaan dinsdag al naar de dokter, maar het wordt er niet beter op. We bellen de dokter weer en die stuurt ons naar het ziekenhuis. Tobi kan gelukkig bij Bianca blijven, heel fijn. Kinderen tot 16 jaar mogen niet in het ziekenhuis op bezoek komen in verband met de griep.

Onderweg valt Ibon in slaap. Hans en ik hebben ondertussen een goed gesprek over vroeg opstaan voor de kinderen. Vroeg opstaan is niet Hans zijn hobby. Hij is veel moe en heeft veel aan zijn hoofd. Vanmorgen zou Hans nog een bed maken voor in de kamer van Marinka en Pieter, maar hij heeft er geen puf voor.

Als Ibon wakker wordt – nadat we een uur op de parkeerplaats van het ziekenhuis hebben gestaan – krijgt Ibon in het ziekenhuis een clisma en horen we dat hij een nachtje moet blijven. Pffff. Ibon doet het hartstikke goed. Echt een bikkel! Hans blijft een nachtje bij hem en ik stap weer in de auto naar huis.

Help, de kamer is niet klaar!
Via de sms verneem ik van Marinka dat ze er inmiddels zijn. Chips, de kamer is nog helemaal niet klaar en ik had nog willen opruimen! “Ah joh, dat hoort toch, net als in Ik Vertrek’, grapt Marinka. We hangen samen de gordijnen op en maken de bedden op. Ja, want die staat er. Als wij in het ziekenhuis waren, zet Arjan het twee persoonsbed in elkaar! En Bianca en Irene maken de kamers schoon. Superfijn om te merken dat de boel hier gewoon doorgegaan is.

De kids van Marinka en Pieter vinden het grote huis reuze interessant en kunnen niets laten liggen. Als aannemer leert Pieter zijn personeel om de bouwplaats ieder dag netjes en opgeruimd achter te laten en het gereedschap in de werkplaats terug te leggen. Oeps… Bij ons wordt er op veel plekken nog gewerkt. Wij zitten er tussenin en zijn blind geworden, maar als buitenstaander is het blijkbaar even schrikken… Arjan heeft in alle kamers de houten plinten voorbereid en ze liggen nog los. Leuk spelletje voor de kids!

Drukte in de Berghut
Ondertussen is ook de neef  van Nicole [van mooi-ruitje] – met een maat- onderweg naar de Berghut, met bijna 60 dekbedovertrekken en een rol van 50 meter stof voor de gordijnen op de onderverdieping. Door een flink ongeluk komen ze flink later aan dan gepland. De anderen van het team onthalen de mannen; ik lig al te slapen. Dit is overigens ook de laatste avond van Patrick, een vriend van Bianca die een paar dagen in de Berghut heeft meegeholpen. Ze vinden het heel gezellig in de Berghut!

Incasseren
Als mensen de volgende morgen aan me vragen hoe het gaat, zeg ik: “Zo lang er maar niets tegen zit, gaat het goed.” Dan vertelt Pieter dat hij en Marinka die nacht besloten hebben een appartement in het dorp te zoeken. ”De kinderen zitten echt overal aan. We worden er gek van! We denken dat we jullie beter kunnen helpen, als we een paar keer langskomen dan hier te blijven.” Even slikken natuurlijk, snik, maar ik snap hun keuze.

Ondertussen weet ik dat Ibon waarschijnlijk twee nachtjes extra moet blijven. Ze willen het even aankijken en hij krijgt nog twee keer een clisma. Ik ga vrijdagmiddag weer naar het ziekenhuis en Pieter gaat mee; kunnen Hans en hij even bijpraten. Pieter heeft een belangrijk advies: ga opruimen. “Ik zeg het gewoon, want aan meepraters heb je ook niets’, vindt Pieter.

Natuurlijk willen we zijn advies ter harte nemen. Stiekem speelt toch het gevoel van: als iemand komt, krijg je een groot compliment over hoe gaaf de Berghut gelegen is en dat het mooi wordt. Maar vervolgens komt iedereen met zoveel meer tips. Natuurlijk hartstikke goed! Maar als je niet helemaal lekker in je vel zit, is het wel eens lastig te incasseren.  Het team is zich overigens ook nog steeds aan het vormen en iedereen is zijn/haar plekje aan het vinden. We hebben plezier én pittige gesprekken. De band wordt steeds hechter. We zijn er allemaal van overtuigd: we gaan voor een fantastisch winterseizoen!

Er tegenaan!
Gelukkig mag Ibon zaterdag weer naar huis.  Fijn om de kleine man weer thuis te hebben! Hans is weer fris en fruitig. Hij kan er tegenaan. De jongens van de dekbedden heeft hij overigens niet eens gezien. Die zijn weer vertrokken. En inmiddels heb ik besloten dat ik gewoon elke dag opsta om te werken, als de kinderen wakker worden en ik geen ‘opstabeurt’ heb. Ik ben namelijk toch 9 van de 10 keer wakker als Hans beurt heeft. Dat scheelt een hoop frustratie. De eerste ochtend maak ik voor mezelf een actieplanning voor de komende maand.

Met Marinka loop ik zondag een paar uur door het huis en ze heeft leuke en goeie tips. Heerlijk om even te sparren. En maandag ga we samen nog even naar IKEA. In de auto – het is ruim een uur rijden – kletsen we heerlijk bij. Dan merk ik dat ik dat toch wel mis met vriendinnen: even lekker keutelen over wat je bezig houdt. Dus dat is samen genieten.

De kids spelen ook nog een paar keer met elkaar en we eten een paar keer samen. Helemaal goed zo! En ondertussen is de opruimwoede bij mij toegeslagen. Als je opeens ziet dat er rommel is, kun je het niet niet meer zien. Weg ermee! [En ook vanavond is er in de Berghut flink geruimd].

Als we ze dinsdag voor het laatst zien, zegt Pieter: “Het is bij jullie echt net zoals in Ik Vertrek. Alleen jullie weten de chaos wél te turnen. Ik heb er alle vertrouwen in dat het afkomt.” Gelukkig, het komt goed…

Weekend vol klusstudenten in de Berghut

Als je ‘t niet vraagt, weet je het niet. Onder dat mom gooit Hans twee maanden geleden bij zijn oud-studentenvereniging Unitas in Utrecht een balletje op: zijn er niet een paar leden die een weekend willen komen klussen in Oostenrijk? Afgelopen vrijdagnacht staan er 6 studenten voor de deur.

Zaterdagmorgen zien we zes bleke hoofdjes aan het ontbijt zitten. Ze hebben 4 uur geslapen en zitten toch netjes om 9.00 klaar. Bikkels.  ‘We rijden maandagavond weer terug; we hebben dinsdagmorgen college.’ We merken dat we een dagje ouder worden… Dat het bikkels zijn, hebben we afgelopen dagen ook ervaren. Ze hebben veel werk verzet: onder andere een flink aantal kleine afwerkklussen en een hoop werk voor de bedden en commodekastjes in de kamers, die we zelf maken.

Superbedankt, mannen!

Meer foto’s volgen snel.

Kom je naar ons ProefWeekend?

Kom je ook naar ons Berghut ProefWeekend van 11-14 december?
Er is nog plaats!

Op 20 december is het zover: dan komen de eerste gasten naar de Berghut!
We hebben er heel veel zin in en zijn druk bezig om alles op tijd klaar te hebben.

Berghut Proefweekend
We zijn erg benieuwd of de Berghut in de smaak valt… Dus: we organiseren in het weekend van 11-14 december ons Berghut ProefWeekend: je kunt de sfeer proeven in de Berghut, de omgeving verkennen en letterlijk van alles proeven van het lekkers dat onze kok Irene maakt.

Verblijf

• Je slaapt in een van onze sfeervolle huttekamers, met eigen sanitair [douche/toilet] en balkon.
• Het idee is dat je vrijdag 11 december aankomt en zondag of maandag zwaaien we je weer uit.
• Je kunt zaterdag en zondag lekker de natuur in om te wandelen of te skiën [Kaprun is al open]. Als je het leuk vindt, kun je ook hand- en spandiensten verrichten in de Berghut.
• Je kunt op verschillende manieren naar de Berghut komen: [samen?] met de auto [1000 kilometer rijden vanaf Utrecht] of relaxed met de trein [eindstation: Taxenbach; 15 minuten van Rauris [hispeed.nl, db.de of oebb.at]. De reis naar en van de Berghut zijn voor eigen rekening.
• Voor het ProefWeekend rekenen we geen kosten; als je dat wilt kun je een vrijwillige bijdrage geven.

Kom je ook?
We hebben plaats voor ongeveer 25 mensen. Vol = vol!
Wil je komen? Mail ons dan op deberghut@gmail.com.

En als je nog vragen hebt: we horen het wel!

Warme groeten vanuit de Berghut van het Berghutteam,
Irene, Arjan, Bianca, Hans & Nel

Huttesloffentest

De Berghut krijgt de gezellige sfeer en veel gebruiken van een traditionele, met het comfort van nu. In authentieke berghutten krijgen alle gasten bijvoorbeeld huttensloffen: sloffen waar je in de hut op loopt [en waar als je voorgangers ook op gelopen hebben...]. Dit voorkomt geluidsoverlast en onnodige vieze vloeren van in- en uitkomende ski- en wandelschoenen.

In onze Berghut draag je ook ware huttesloffen, maar dan met meer comfort: je krijgt eigen sloffen – zonder eerder leven – en je mag ze nog houden ook. Herkenbaar Berghut natuurlijk.

De afgelopen tijd hebben we huttesloffen getest. Zitten ze lekker? Zijn ze ‘Berghutstijl’? Zijn ze betaalbaar?

De sloffen die ik vorige winter in een set van 5 bij de Blokker kocht, lieten me niet los. Die moesten er komen. Petra heeft in september uren op internet gespeurd en we hebben ze gevonden. Deze week hebben we de samples ontvangen en we zijn er helemaal blij mee. Hoe ze eruit zien, houden we nog even geheim. Hopelijk zijn ze er voor het Berghut ProefWeekend…

De druk neemt toe

Vooraf wisten we dat er veel moest gebeuren. We werken hard, nemen waar nodig onze rust en genieten van de omgeving. Maar dan is het begin november en gaan we opeens ‘volgende maand’ open…

“Er moet nog een hoop gebeuren.” Als je dat regelmatig hoort van mensen die hier komen, dan ga je je op een gegeven moment afvragen of we iets over het hoofd zien. Zijn we echt zo naïef? Okee, alle commodekastjes en bedden voor de kamers moeten nog gemaakt worden, alle plinten, gordijnen, afwerking van de kamers en badkamers, een nieuwe keuken, nog veel verven, de speel- cq. workshopruimte is nu nog bouwplaats… En dan hebben we het nog niet eens over het proces van een pension runnen. Het is inderdaad wel veel…

Dus we krijgen het ‘wel eens’ op onze heupen. Als je er wakker van gaat liggen, moeten we actie ondernemen. Blijkbaar is dat nodig om weer extra scherp te zijn. Afgelopen weekend hebben Hans en ik een actielijst gemaakt van alles wat nog moet gebeuren, gerubriceerd, met actiehouders en prioriteit en duur van de actie. We hebben onze hoofden leeggemaakt. En dat helpt! We hebben overzicht.

Hans is een kei in projecten managen, dus dat komt wel goed. We krijgen ook nog van verschillende mensen hulp. Dat er minder belangrijke dingen naar januari doorgeschoven moeten worden, vind ik zelf lastig. Maar dat kan dan niet anders. Ik vind vaak alles belangrijk . We hebben in de loop van de maanden onze lat zo hoog gelegd, dat we niet alles helemaal perfect kunnen doen, maar wel goed. En goed is ook goed genoeg.

Eigenlijk is het niet eens leuk om alles meteen helemaal naar je zin klaar te hebben. Dan is ons avontuur veel te snel voorbij!

Genieten van lekker eten

Het is echt geweldig hoe Irene het eten verzorgd. We hebben bijna iedere dag zelfgebakken brood en we proeven elke avond potentiële Berghutgerechten. We hebben inmiddels geconcludeerd: het eten is goed, lekker en gezond. Helemaal Berghutwaardig. De uitdaging zit ‘m vooral in de hoeveelheden waarvoor ze het komend seizoen gaat koken. Daar gaan we de komende tijd aan werken.

We hebben een flinke appeloogst van de twee appelbomen in onze tuin. In fasen maakt Irene appelmoes en appelcompot van de appels. Ze is ook een ster in het maken lekker restjesgerechten. Zo aten we onlangs hartige wentelteefjes van oud brood. Mmmm!

Gezellige klusweek!

Hoog tijd voor een nieuw blogbericht! Wat is het weer een gezellige drukte afgelopen week. Ons Berghutteam is compleet en we hebben deze week ook nog drie klushelden Margot, Ralf, Arjen en klusheld jr. Rens op bezoek. De kids eten om half zes en liggen rond 19.00 uur in bed. Daarna eten we met ‘de grote mensen’ het heerlijke eten van onze kok Irene. We eten later dan voorheen, dus de avonden vliegen om.

Hiep hiep hoera! We vieren Bianca haar verjaardag. Ze is komend half jaar onze oppas voor Ibon en Tobi en doet de kinderopvang in de Berghut voor kinderen van gasten. Zo snel als ze vertrouwd is met de kinderen, heel mooi.

Overdag wordt er vaak lekker geklust. In drie slaapkamers is een potdekselmuur gemaakt. Het tempo van Piet kunnen we natuurlijk niet evenaren. Iedereen vindt het erg leuk om te doen: het is een ware groepsactiviteit! En in drie andere slaapkamers ligt de vloer, wat maakt dat alle gastenkamers nu een nieuwe vloer hebben. Arjan is inmiddels onze laminaatkoning.

Er is komt een nieuwe lading hout voor de bedden en kastjes. Het is een enorme hoop. En waarschijnlijk is het ondanks de hoeveelheid niet allemaal geschikt voor wat we ermee willen… Grrrr. De mannen vermaken zich in ieder geval met het sjouwen en zagen!

De entree van de Berghut, wat het ‘Schuhraum’ wordt, is betegeld.

En: na veel passen, meten en tekenen is de nieuwe keuken besteld. Eind november wordt de keuken opnieuw betegeld en de nieuwe keuken – edelstalen elementen – komt begin december. “Wat voor gevoel heb je bij de nieuwe keuken?”, vraag ik Irene als we de keukenzaak uitkomen. “”Ja, goed. Maar hij wordt nu zo mooi, dat ik aan mijn kookkunsten ga twijfelen.” Wij weten inmiddels dat ze zich daar echt geen zorgen over hoeft te maken. Voor de komende 4 weken richt Irene de keuken nog even naar haar zin in. Ibon vindt het ook erg gezellig met Irene.

En inmiddels is de Berghut voorzien van AppleTV [je kunt op de televisie in de Stube nu bijvoorbeeld YouTube-filmpjes draaien en foto's van je skidag kijken], wireless-netwerk en muziek [in de Stube]. Aan de webcam wordt nog gewerkt.

Natuurlijk is er ook gezelligheid om de keukentafel en genieten onze klushelden en teamgenoten genoten van de omgeving. We hebben ware paparazzi in de tuin rondlopen.

Wat Margot vrijdagmorgen zegt, ervaren we zelf ook al een tijd: “Dit is ook al het Berghutgevoel. Het is zo leuk om met zoveel verschillende mensen aan tafel en zoveel leuke diverse gesprekken te hebben.”

Arjen, Margot en Ralf: onwijs bedankt voor jullie hulp en gezelligheid deze week!!

We zijn compleet!

Lang was ‘1 november’ heel ver weg. En opeens is het zover. Gevoelsmatig begint nu echt heel dichtbij te komen: de opening van de Berghut.

Afgelopen vrijdag is onze ‘winterkok’ Irene aangekomen en sinds vanmiddag zijn Arjan en Bianca in de Berghut. We zijn als team voor de winter dus compleet! We hebben net weer heerlijk gegeten en we hopen elkaar vanavond nog wat beter te leren kennen. Het voelt in ieder geval nu al goed.

De komende tijd gaan we met z’n vijven – en met alle klushelden die nog gaan komen – de laatste verbouwklussen klaren. De afgelopen week is het heerlijk zonnig weer geweest; overmorgen gaat het sneeuwen. De winter kan beginnen!

De herfst

Even waren we bang dat we echte herfst niet zouden meemaken toen het half oktober sneeuwde en het ijzig koud was. Gelukkig hebben we momenteel schitterend zonnig weer en ligt de sneeuw op de toppen.

de Berghut in glossy

“In economisch onzekere tijden kiezen veel mensen voor ‘blijven zitten waar je zit en verroer je niet’. Sommige vrouwen doen het echter helemaal anders. Zij laten zich niet leiden door angst voor het onbekende, maar gaan het avontuur aan. Vanuit hun kracht.”

Dit is de intro van een artikel in het nieuwste nummer van V-style waar ook de Berghut en de PassiePraktijk aan bod komen. Deze V-style 2 is de vakglossy van het netwerk voor vrouwen in marketing en communicatie VMC. Ik ben zelf jarenlang actief geweest binnen het netwerk en inmiddels hebben ze een erg mooi blad.

Ook Irene staat ook in V-style 2, met een artikel over Slow Food en haar sabbatical. Toen het nummer in de maak was, wisten we nog niet hoe alles zo mooi bij elkaar zo komen: Irene als kok in de Berghut. Net voor het nummer gedrukt werd, kon deze mooie ‘toevalligheid’ nog meegenomen worden. Vanaf morgen verblijft Irene bij ons in de Berghut.

 

Oeps, de handrem…

Vanavond na het eten speel ik nog even met de kinderen. Hans doet de afwas. Dan komt hij binnen: “De auto staat in het weiland. Had je de handrem er vanmiddag wel op gezet?” Wat?? Hij zal het toch niet verzinnen…

En ja, hoor. Hij staat niet meer voor de deur, maar in de verte in het weiland van onze buurman de boer! Eh ja, hihihi…. Ohh nee, misschien is-ie wel stuk… Nee, hè… Hij heeft een flinke hobbel naar beneden het weiland in genomen en een hek van prikkeldaad meegetrokken met paal… De boer kan er gelukkig ook om lachen [die rare Hollanders ]. Hij komt morgenochtend even helpen de auto terug te halen.

Hij start nog wel. Gelukkig. Hij heeft een paar flinke krassen van achter. Vanaf nu is het een verhaal waar we alleen maar om kunnen lachen en waar we onze gasten voor zullen waarschuwen!

De kleine Berghut is klaar!

Aan de binnenkant wil Hans nog wat meubilair maken, maar de buitenkant van de Berghut is klaar!  Hier kun je de ‘Making of…’ zien/lezen.

Op herfstvakantie in de Berghut

Vorige week waren oud-pleingenoot uit Utrecht Janneke en haar twee kinderen Wander en Lisa bij ons op bezoek. Het was heel gezellig! Wat een leuke dynamiek ook, met andere kinderen in huis erbij. Een verslag van Janneke:

“Zes dagen met twee kinderen met de trein naar Oostenrijk? Het is niet echt het eerste waaraan ik denk voor onze herfstvakantie. Toch doen we het en we hebben geen seconde spijt van!

Elf uur treinen klinkt lang en saai, maar is eigenlijk “quality-time” ten top. Boekjes lezen, spelletje doen, de kinderen leren vingerbreien, gesprekjes voeren, de tijd vliegt om en ik hoef lekker niet op het verkeer te letten. Drie keer overstappen is een welkome onderbreking en een goed moment om wat lekkers te kopen. De plaatsen gereserveerd, het reisschema tot op het perron nauwkeurig, dus al met al een makkie.

Eigenlijk zijn we nog nooit in de ‘echte’ bergen geweest. De trein van München naar Wörgl is dan ook een feestje. Oh’s en Ah’s; moeten we nou door het linkerraam of het rechterraam naar al dat moois kijken? De stoptrein vanaf Wörgl is helemaal top. Vanuit een warme trein kijken we hoe buiten het landschap steeds grilliger en witter wordt. Er ligt op sommige plekken een dik pak sneeuw!

Taxenbach is ons eindstation en Nelleke wacht ons daar al op. Best gek om je oude buurvrouw van ons Nederlandse pleintje daar nu als vanzelfsprekend te begroeten! Nelleke en Hans doen waarvan anderen soms alleen maar van blijven dromen. Niet uit onvrede, maar gewoon omdat het andere een leuke en bijzondere uitdaging is. Een gekoesterde wens. En vanwege die bergen natuurlijk… Pension Sonnleit’n wordt straks ‘de Berghut’, of eigenlijk is dat het al een beetje.

Wij slapen in een kamer die al af is. Eigenlijk meer een appartement. Een klein knus kamertje voor de kinderen en een grote kamer voor mij… met uitzicht op die bergen natuurlijk! Ons vertrek is op de tweede verdieping. Overal in de Berghut wordt nog druk geklust, dus onze route naar beneden loopt langs toekomstige kamers in allerlei soorten en maten. Beneden een grote Stube met houten banken en ‘gepotdekselde’ muren. Iedere ruimte heeft wel een uitzicht op een berg of meerdere bergtoppen.

Onze dagen zijn goed verdeeld. In de ochtend, na ons ontbijt, vertrekken wij voor een flinke wandeling. In de middag, spelen de kinderen met Tobi en Ibon of vermaken zij zichzelf en help ik met het nodige aflakwerk [veel hout is veel lakken...;-)]. ’s Avonds na de warme maaltijd doen we samen een spelletje. Daarna lekker op tijd onder een zalig warm dekbed.

De eerste dag rijden we met Nel en de kids naar het eind van het dal. Steeds minder huizen en de aanblik van de enorme bergen maken en het landschap indrukwekkend mooi.

Via allerlei haarspeldbochten komen we op een parkeerplaats waarvandaan we naar een hoger gelegen vlakte lopen. Het is een wit sprookje; de bermen tot minstens kniehoogte bedekt met maagdelijk witte sneeuw net als alle naaldbomen. De kinderen rollen en dollen door de sneeuw en ik geniet vooral van de mooie plaatjes en het uitzicht.

Als we drie dagen later deze mooie ervaring nog een keer willen beleven, staan we met Hans en Ibon en de slee in de achterbak, mooi voor paal: Alle sneeuw is weg! Ik moet zeggen dat de bergen nu nog indrukwekkender zijn, met al hun watervalletjes en hun witbesneeuwde toppen. De kinderen zijn even uitgelaten als de vorige keer. Deze keer zijn ze in de weer met het bouwen van een dam in de rivier die
over de vlakte heenloopt.

Woensdag gaan we boodschappen doen in Rauris. Een klein plaatsje in Oostenrijkse sfeer. We lopen via een mooie wandelroute in ongeveer een uurtje naar het dorp. Met slapende Tobi in de kinderwagen en boodschappen, lopen we even vrolijk weer terug. Deze keer met ook een heerlijke zon op ons gezicht!

Donderdag maken we we een lange wandeling. We lopen eigenlijk gewoon het erf af en beginnen al aan meteen aan onze tocht die veel indruk gemaakt heeft. De eerste anderhalf uur ging alleen maar omhoog [met stukkenvan 24%!]. Na een uur denken we bij elke bocht dat het dan wel platter wordt… Hoe kan een mens zichzelf voor de gek houden, we lopen immers in de bergen!

Links en rechts berghellingen met restjes sneeuw en in de verte sneeuwtoppen. Geen mens te zien, wel drie keer een hert, heel dichtbij. Wat een stilte… en wat dwingt zo’n plek weer respect af voor ons moedertje aarde! Uitkomend op een soort vlakte, beginnen we na die anderhalf uur de weg terug.

Dit keer gaan we hoger gelegen over de berghelling op een pad door het bos. Wander zegt terecht dat het een ‘filmbos’ is. De grond is bedekt met allerlei kleuren groen mos en de metershoge naaldbomen keurig gerangschikt. Waar zijn die elfen en kabouters nou? Soms onderbroken door een weids uitzicht met blik op het dal beneden [en de Berghut!]. Via een steil pad naar beneden komen we in Wörth en
terug bij die Berghut, na vier stevige wandeluren in onze benen. Lisa zegt ’s avonds bij het slapen gaan: “Ik heb allemaal plaatjes in mijn hoofd van vandaag.”

De vier dagen bergen zijn omgevlogen. De kinderen willen nog niet naar huis en ik kijk verlangend nog eens op de kaart naar alle mogelijke wandelroutes die ik nog had willen lopen. We hebben besloten nog een keer terug te komen. We treinen uiteindelijk toch even vrolijk weer terug. Nu met goede herinneringen.

Op de site van de Berghut las ik al een paar keer het woord ‘bergbeleving’. Ik vroeg me af of het een bestaand woord zou zijn. Ik vond het maar raar klinken. De online van Dale kende het ook al niet. Persoonlijk vind ik inmiddels dat het woord per direct in de van Dale moet worden opgenomen. Over bergen praten is 1 ding, foto’s van bergen bekijken weer een ander ding. Maar echt onderaan een berg staan of ergens halverwege je boterhammetje eten tijdens een wandeling, tsja dat is niets anders dan een ware beleving!”

Opvoeden in de Berghut

Klussen, boekingen, huishouden, gezelligheid met onze klushelden en natuurlijk onze lieverds en boefies Ibon & Tobi! We proberen zo goed als we kunnen tijd en aandacht aan onze kids te besteden en samen leuke dingen te doen. We zeggen eerlijk: het valt niet altijd mee, bijvoorbeeld rondom het eten.

Ruim 80% van de tijd hebben we klushelden over de vloer. Heel gezellig. Overdag wordt er gewerkt en het eetmoment is vaak een kletsmoment. Als het dan gezellig is, kan het tafelen wat langer duren. Als je even niet oplet, is Ibon van tafel [zonder gegeten te hebben]. En onze Oostenrijkse eethoek vindt Ibon veel te leuk. Consequent zijn in deze woelige tijden valt niet altijd mee. En doordat er wel eens langer wordt getafeld, kunnen de kids wel eens iets later in bed liggen. Maar langer doorslapen, helaas…

Afgelopen week hebben we oud-pleingenoot en groep 7&8-lerares Janneke [uit Utrecht] met haar twee kids op bezoek. Het is heel gezellig. Heerlijk om het ook even over opvoeding te kunnen hebben. Andere blikken en inzichten voeden je weer. Fijn!

Vanaf volgende week is Irene er en gaat ze elke avond voor ons koken. Dat scheelt weer een goochelmoment . En met ‘oppas’ Bianca erbij – ook vanaf volgende week – wordt het feest nog groter voor de jongens!

Lekker slapen in de Berghut

De vergunning: het vervolg….

Even terug. Een paar weken geleden krijgen we te horen dat Hans z’n studie niet erkend zou worden om een gastronomievergunning te bemachtigen. In dat geval gaat Hans 16 dagen de gastronomiecursus – Befähigungsprüfung Gastgewerbe – doen, beginnend op 19 oktober. We doen een extra poging, want Hans heeft vanuit zijn bestuursfunctie barervaring bij Unitas opgedaan.

Na ons bliksembezoek aan Nederland krijgen we een brief. Lijkt daar nou in te staan dat Hans zijn studie wel wordt erkend?? Na een beetje hoop worden we weer een illusie armer. Hans belt namelijk voor verduidelijking naar de gemeente, de Bezirkhauptmannschaft. “De verenigingservaring is te beperkt en vanuit het Ministerie bevelen ze ons wel aan de studie te accepteren, maar die aanbeveling nemen we niet over.” Grrrr…

Een week na deze brief begint de cursus… Opgeven of niet? Toch maar wel doen dan. Hij geeft zich op voor de cursus, maar hij geeft niet op. Hij besteedt er een flink deel van de dinsdag en woensdag aan om boven water te krijgen wat hij precies nodig heeft om de cursus niet te hoeven doen. Niet dat hij het niet nuttig vindt, integendeel. Alleen zijn het – op dit moment in de tijd – wel 16 klusdagen die wegvallen. Over twee maanden zijn we al open…

Ruim 10 telefoontjes en enkele ondertekende brieven verder, waaronder van iemand van het Ministerie van Wetenschap, lijkt het in kannen en kruiken. Maar de mevrouw van de Bezirkhauptmannschaft zegt woensdagmiddag doodleuk: “Ik moet me even rustig in deze brief verdiepen en ben morgen en vrijdag op cursus. Maandag weet ik meer.” Grrrrrrrrrrr!! Het is overal wat 

Hans belt verder, ook weer met het Ministerie en ruim een uur later belt DE mevrouw met het verlossende woord: “Ik heb het er met mijn leidinggevenden over gehad en we zorgen ervoor dat de vergunning er komt.” Ik zit bijna in de auto om een boodschap te doen als Hans naar buiten komt stormen: “Jaaaaaaaah!!!!!” We maken een dansje.

We hebben de cursusmap vorig jaar 2e hands van Nederlanders overgenomen. Dat wordt de komende tijd zelfstudie doen

Stube, nu zonder bouwplaats :-)

Vandaag even de Stube, waar de mannen afgelopen week keihard aan hebben gewerkt, opgeruimd. Binnenkort meubelstof voor de banken uitzoeken, gordijnen maken, witte wanden een tintje geven, houtkachel naast de boekenkast, sfeervolle verlichting, tafels en stoelen en dan komen we een heel eind!

Half oktober: update verbouwing

Afgelopen zondag komen we ’s nachts terug van een paar dagen Nederland en hebben we alweer bezoek: de drie mannen [Hans zijn vader met vrienden Piet en Frits] komen weer een paar dagen klussen. We hebben er zin in! Deze keer gaan de mannen vooral bouwen en mooi maken. En we zijn zo ontzettend blij met het resultaat! Hééél erg bedankt weer.

Waar Hans zich al langer bezighoudt met de vraag: ”Hoe krijgen we het allemaal af?”, komt die vraag deze week voor het eerst in mezelf op… Hoe komt dat? Omdat ik zie hoeveel tijd het kost om alle af te werken zoals we inmiddels voor ogen hebben, vooral het potdekselen. Nu is Hans degene die zegt: “O, dat komt wel goed, hoor.” Fijn

Het resultaat van vijf dagen vier mannen aan de slag.

Electriciteit
Frits – ‘onze’ elektricien – heeft:
- alle elektriciteit en stopcontacten afgemonteerd.
- [extra] licht en stopcontacten in de garage aangebracht
- in de Stube alle bekabeling, stereo met boxen en TV aangesloten
- huisverlichting gemaakt: waar nu de oude naam van het huis staat, komt het Berghutlogo van hout te hangen. De lamp die hij heeft bevestigd, gaat het logo oplichten. Oeps, Frits, andersom die lamp!

Verwarming
Alle verwarmingen zijn nu opgehangen, het systeem is ontlucht en ze doen het weer! Dat mocht ook wel, want sinds afgelopen maandag is het hier even winter. Brrr…

[Bad]kamers
– Hans sr. & Hans hebben in alle badkamers de wastafels, spiegels, rekken, haakjes en toiletrolhouders opgehangen. Alle badkamers zijn anders voor een verschillend aantal mensen, dus het is wel een puzzelen waar wat het beste past!
- Frits heeft alle wastafels afgekit.
- Hans sr. heeft de laatste kamers oude staat gedemonteerd.
- Piet heeft alle dorpels opgemeten en gaat de drempels thuis maken.
- Zo’n 20 deuren zijn korter gemaakt, zodat we ook met de nieuwe vloeren open en dicht kunnen .
- Bij de Matratzenlager zijn de deuren van de badkamer en toilet omgedraaid.  Naar binnen open doen paste niet meer, dus nu gaan ze naar buiten open.

In de Stube
- Inmiddels staan alle Oostenrijkse banken weer in de Stube en zijn op verschillende plekken op maat gemaakt.
- Hij vond het luik dat hij gemaakt het niet zo mooi, dus Piet heeft een nieuw schuifluik gemaakt, met ruitjes en gordijntjes!
- Piet heeft diverse muren zijn gepotdekseld. De Stube krijgt echt nu een Berghut-uitstraling. Hij besteedt er zoveel aandacht aan! Piet heeft ook een schitterende boekenkast gemaakt. Zo eenvoudig, maar zo mooi… De televisie heeft een eigen plek gekregen tussen de potdekselwanden.
Ik vraag of Piet zelf ook tevreden is met het resultaat. ”Jàoh, dit is wat ik ‘t liefste mag doen.” [op z'n Brabants]

Piet is begonnen met de afwerking van de speelruimte, maar toen was de tijd echt op. Hans mag nu aan de slag…

Proost, mannen! Op jullie mooie werk.

Witte nummerplaten

We hebben ‘m eindelijk: de witte nummerplaat! Het is maar een stukje metaal, maar het heeft voor ons toch wel de lading dat we echt niet meer in Nederland zijn.

Het invoeren van je auto is nog een heel proces. Binnenkort zullen we de stappen rondom de invoering van een auto in dit bericht opnemen, ter informatie voor Oostenrijkemigranten in spé. Net voordat we vorige week dinsdag een korte trip naar Nederland hebben gepland, krijgen we dan onze nieuwe nummerplaten en is onze auto hier verzekerd. Eigenlijk hadden we gepland een paar dagen eerder te vertrekken, maar de invoering – en daarmee de verzekering – was nog niet rond en onze auto was tot 1 oktober via Nederland verzekerd…

Na een paar dagen voornamelijk familiebezoek in Nederland en heerlijk verzorgd te zijn, komen we afgelopen zondagnacht weer ‘thuis’. Met een afgeladen auto met zo’n 200 handdoeken, typisch Nederlandse dingen en woonshoppings. Ibon vermaakt zich de hele maandag met de handdoeken!

Veel tijd om te acclimatiseren hebben we niet: de ‘drie klusmannen’ liggen al te slapen in de Berghut als we arriveren. En wat wordt het weer mooi… Binnenkort weer foto’s.

Een witte tuin vanmorgen

Rond 7 uur trippelt Ibon van zijn bed naar de huiskamer. Een halve minuut later roept bij: “Kom sneeuw kijken, mama, heel veel!” Daar komen we natuurlijk ons bed voor uit. We zien voor het eerst sneeuw in de tuin liggen. Op Tobi’s 1e verjaardag nog wel.

Bij het ontbijt krijgt Tobi een sneeuwman van ome Piet, die weer bij ons aan het klussen is samen met ome Frits en opa Hans. Brrr, koud!

Begin oktober: update verbouwing

Er is nog veel te doen, maar we hebben ook al veel gedaan! Een update van de verbouwing. Hier vind je eerdere updates van de verbouwing.

Tegels gelegd
In de stube, de hal en gangen beneden en op de twee trappen liggen nu tegels. De vloer in de Stube is inmiddels geïmpregneerd en is klaar om de hoekbanken weer te verwelkomen! [die overigens wel opnieuw worden bekleed.] De Stube krijgt ook nog een verfje en een paar muren met hout.

Vloeren op de 1e en 2e verdieping
Op de tweede etage liggen in alle vier de kamers en in de hal een nieuwe vloer. Wat toont dat al anders! De eerste plint is gelegd, in de Matratzenlager en staat errug mooi. Hiervoor gebruiken we houten latten met boomrand. Dat betekent veel schuren, maar wel helemaal in stijl met de rest van de meubels. En het is nog goedkoop ook: 50 cent per meter. Dank je wel voor dit superidee, Winold!

Badkamers
Alle badkamers zijn betegeld. Ook die van de Matratzenlager; daar kun je gewoon douchen en normaal naar toilet . De wasbak in de Matratzenlager is een juweeltje geworden. Er is in de badkamers over de tegels heen getegeld, dus de badkamers zijn allemaal ietsie kleiner geworden… In één badkamer was de vloer zo slecht, dat die eruit moest. In twee badkamers in een nieuw plafond gekomen. Hans is bezig met het terugplaatsen van de verwarmingen en de gepoetste douchewanden, die eerst weer allemaal op maat gemaakt moeten worden…

Voorbereiden potdekselen
Om onze Berghut nog meer een Berghutlook te geven, willen we op diverse plekken in het huis hout tegen de muur, gepotdekseld. Daarbij schuif je planken in de breedte telens een beetje over elkaar heen. Hans heeft inmiddels 3 kuub planken geschuurd! En er komt nog meer… De planken gebruiken we ook voor de commodekasten en deels voor de bedden.

Houthokken
We hebben een paar houtkachels in huis, dus brandhout mag niet ontbreken! En het staat nog leuk ook. Hans en Arjen hebben twee houthokken gebouwd.

Meubels
We streven ernaar voor de opening alle bedden, commodekastjes en tafels in de Stube zelf gemaakt te hebben. Liefst ook nog de terrasmeubels. We hebben inmiddels een bed en een commodekastje. Op iedere kamer komt in plaats van een tafel een kastje waar je spullen op en in kunt leggen. Dank je wel voor het voorwerk, Peter! Meer meubels volgen snel…

Klushulp
Hoe gaan we dat allemaal doen? We krijgen gelukkig nog hulp. Zondag 11 oktober komen Hans zijn vader, Piet en Frits weer een paar dagen helpen. Helemaal super! Bianca, Arjan en Irene zijn er vanaf begin november en er staat nog meer hulp gepland. Mochten de meubels voor de opening niet allemaal af komen, dan kunnen we altijd tijdelijk wat huidige spullen terugzetten. Maar daar denken we voorlopig nog niet aan…

Een heerlijke week met onze kok Irene

Het zelfgemaakte brood, de broodsalade, appeltaart, pompoensoep en schuimkranzen waren heerlijk; de knödel vergt nog wat oefening . Dat geeft niet, want Irene – onze kok in spé die onlangs een week bij ons was – is enorm toegewijd en is niet bang om dingen uit te proberen. Ze komt begin november weer naar de Berghut om de Berghutmenu’s voor de winter voor te bereiden en de hele winter heerlijk te koken!

Stevige kost
Wat een heerlijkheid: afgelopen week is er elke avond voor ons gekookt. En hoe! “Ik zal je missen, Irene”, zegt Hans op de laatste avond. Ik ook, want koken is niet mijn hobby. Het is zo leuk om te zien hoe Irene er een groot deel van de dag mee bezig kan zijn, met recepten zoeken, voorbereiden en koken. Haar lat ligt nogal hoog, want ze wil het liefst met regionale en verse producten werken.

We zijn erachter gekomen dat dat in de winter nogal lastig gaat worden in Oostenrijk. Als we tijdens een wandeling bij een Berghut gaan eten, merken we dat het vooral soep, nudeln, knödel, kaas en spek is. Oostenrijk is het land van de stevige maaltijden, echt winters. “Gezond eten staat voorop, dus dan eten we de groenten maar iets minder regionaal”, stelt Irene vast.

Ontbijt
Onze aannemer nodigt ons uit bij hem thuis. Hij heeft zelf ook een pension, met ontbijt. Hij heeft een heel handig ontbijtbroodjesconcept waarmee hij ons kennis wil laten maken: broodjes in allerlei soorten uit de diepvries die met en speciale oven binnen 4 minuten klaar zijn. Smaakt niet verkeerd! “Je hebt altijd snel verse broodjes”, benadrukt hij. Irene kijkt bedenkelijk en neemt nog een slok wijn. Dit is niet helemaal haar idee van vers en regionaal…

Later aan onze eigen keukentafel bruist het van de energie als we brainstormen over ons eigen ontbijt. We gaan niet voor kwantiteit, maar voor kwaliteit. Lekker stevig en gezond. Geen buffet, maar per tafel gedekt. Met verse gebakken brood en vers beleg van de boer en eigen gemaakte jam. Helemaal Berghut.

Mooie verhalen
We hebben het altijd druk, maar we hebben ook altijd tijd voor een goed gesprek. Over drijfveren, passies en beren: over ‘t leven. En over nieuwe ideeën. Ook deze week weer. Zo heerlijk. Irene heeft een idee waar we zelf ook al tijden mee lopen. Maar waar halen we de tijd vandaan? Nu gaan we het samen doen, komende winter, met Irene in de lead. Een boek met recepten en verhalen uit de Berghut. Verhalen van gasten, van wat ze beleven in de bergen en hun passie’s. En met veel foto’s.

Irene, het was heerlijk met je. Dank je wel voor de mooie gesprekken en het lekkere eten. Zoals je hebt gemerkt: ook hier hebben we volop zon! En met de keuken komt het ook goed, hoor. We gaan met een frisse en nieuwe keuken de winter in

Onze eerste nieuwsbrief: een flink staaltje psychologie!

Onze eerste  nieuwsbrief Belevenissen in de Berghut is een feit! Een kijkje achter de schermen van een proces vol vragen en afwegingen…

Vraag 1: Hoe gaat het eruit zien?
Met de tekst meteen in de mail of in een bijlage? Hoe minder moeite voor de lezer, hoe groter de kans is dat hij het leest, dus de tekst komt in de mail zelf. Mijn idee was om het via een automatisch nieuwsbrief systeem te gaan doen, maar dat is flink wat uitzoeken en proberen. Dus vanwege tijdgebrek versturen we de eerste via Outlook. [Pffff, blijkbaar kun je een mail maar maximaal naar een x aantal personen tegelijk sturen met een maximum per dag. Dus veel foutmeldingen en uitpluiswerk...]

Vraag 2: Wat zou iemand graag willen lezen?
Er is zoveel te vertellen! Maar te veel moet het ook niet zijn, want anders is-ie te groot om te lezen. Met diverse Berghutklushelden kijken we naar de items en vooral: wat vind iemand leuk om te weten? Puur een promopraatje staat ons helemaal tegen. Het wordt een nieuwsbrief met inspiratie en nieuwtjes. Een soort PassiEmail, maar dan vanuit de bergen en de Berghut.

Vraag 3: Wie gaat de Belevenissen ontvangen?
We kennen veel mensen en daarnaast hadden we voor Chez Nel en de PassiePraktijk ook nieuwsbrieven. Wellicht vinden deze mensen het ook nu leuk om te weten wat we doen? Voor beide groepen ligt de Belevenissen in de Berghut in het verlengde van de nieuwsbrief die ze al kregen. Maar ik heb er zelf een hekel aan om ongevraagd een mail te ontvangen, dus ik wil er zorgvuldig mee omgaan.

De psychologie van ‘ja, ik wil’ en ‘nee, ik wil niet meer’
Van onze vrienden en bekenden vinden we het natuurlijk leuk dat ze ons willen volgen: we nemen een zinnetje op in de nieuwsbrief dat ze zich kunnen afmelden. Wat doen we met oud-gasten van Chez Nel en geïnteresseerden in de PassiePraktijk? “Zal ik mensen vragen om ons te mailen als ze de Belevenissen niet meer willen ontvangen. Of dat ze ‘m eenmalig krijgen en aangeven dat ze de nieuwsbrief willen blijven ontvangen?”, vraag ik aan Hans.  “Gewoon mailen en je hoort wel als ze ‘m niet meer willen ontvangen.”

Ik ben zo’n type dat dit soort dingen 10 keer overweegt; ik wil geen irritatie opwekken bij mensen. Weet je wat: we doen het half om half. En wat een grappig effect geeft dit! Vanuit marketingperspectief ontvang je liever 5% ‘ik wil niet meer’-mailtjes en kunnen we de Belevenissen naar 95% blijven sturen. Het grappige is dat het niet leuk is om ‘afwijzingen’ te krijgen [als je begrijpt wat ik bedoel]. Het is veel leuker om van mensen te horen dat ze je nieuwsbrief willen blijven ontvangen, ook als is dat maar 5% van de mensen die dat mailt, zoals:

“Gefeliciteerd met de berghut! Dit is pas echt passie! Ik volg jullie graag en krijg zin om te komen!”

“Wat een mooie site en geweldig dat jullie dit zijn gaan doen!! Het ziet er allemaal erg fraai uit; website, berghut, omgeving en zeer gepassioneerd allemaal! Ik ga zo meteen eens met manlief om de tafel want ben erg voor een goede plek voor wintersport, inspiratie met de familie! Heel veel succes en hou mij zeker op de hoogte!”

“Wat heerlijk om een eerste bericht te lezen over de berghut. Ik heb altijd genoten van de PassiEmail, dus ontvang ook graag berichten uit de berghut. Veel geluk op jullie nieuwe passieplek!”

“Wat een avontuur en wat een succes maken jullie er nu al van. Het gevoel dat jullie nu al overbrengen (en het is nog niet eens klaar), is echt super.”

“Ik ben er helemaal stil van. Wat een bergen werk zijn jullie aan het verzetten daar in de bergen! Het wordt prachtig! En als ik jullie blog lees: het klopt gewoon allemaal. Het voelt zo goed. Dit moet een succes worden, kan niet anders!
Zo leuk ook om jullie te volgen. Ga zo door! Heb grote bewondering voor jullie!”

Het is veel leuker om voor kwaliteit en plezier te gaan dan voor kwantiteit!

Belevenissen in de Berghut [nummer 1]

Onze eerste nieuwsbrief vanuit de Berghut is een feit! Gister hebben we ‘m naar veel bekenden van ons gemaild. Dit eerste nummer van onze nieuwsbrief heette ‘Berichten uit de Berghut’, maar eigenlijk vinden we Belevenissen in de Berghut veel leuker. Dus vanaf nu heet het zo .

najaar 2009

Dit is de eerste uitgave van Belevenissen in de Berghut, vol passie, inspiratie en nieuwtjes uit onze Berghut in Oostenrijk! Deze Belevenissen verschijnen 4 tot 6 keer per jaar.

BERGHUTFACTS

•    Open: vanaf kerst 2009.
•    Missie: in en om de Berghut willen we mensen de bergen laten beleven en elkaar laten inspireren, in een authentieke en comfortabele sfeer.
•    Concept: de authentieke sfeer en gebruiken van een Berghut, maar mét comfort.
•    Invulling: bergbeleving, vakantie en inspiratie [ook voor trainingen, worskhops én om te werken]. Met wireless netwerk en kinderopvang!
•    Waar: Rauris, Oostenrijk [vlakbij Zell am See].
•    Voor wie: families, groepen, én verder iedereen die er blij van wordt.
•    Meer weten? Kijk op deBerghut.com, volg ons op ons blog of via Twitter.

“HOE BEVALT HET JULLIE?”

Toen we aan een paar klushelden – die hier recentelijk zijn geweest – vroegen wat zij leuk zou vinden om in onze nieuwsbrief te lezen, zeiden ze los van elkaar: “Ik wil graag weten hoe het met jullie gaat. Hoe bevalt het jullie? Is het wat jullie ervan hadden verwacht?” Hier lees je het.

DE BERGHUT IN VERBOUWING

We zijn flink aan het verbouwen om het huis onze smaak en sfeer te geven. Nieuwsgierig? Je kunt onze verbouwing volgen op ons blog!

TEAM DE BERGHUT WINTERSEIZOEN COMPLEET!

Het was spannend: “Vinden we wel tijdig en geschikte mensen om te koken en voor de kinderopvang die ook nog vanuit passie willen werken?” Ja, het kan dus! Ons eerste winterseizoen gaan we samen met Irene, Arjan, Bianca tegemoet. We hebben er zin in! Wil je meer over hen weten?

RONDOM DE BERGHUT: VOGELBEERENOOGST

In mei staat het dal vol met bloeiende lijsterbesbomen. Als snel worden de witte bloesem rode besjes: Vogelbeere. En wat is het bijzondere van deze bessen? Je kunt er blijkbaar fantastische Schnapps van maken [hét Oostenrijkse borreltje]. Voor 1 liter Schnapps heb je maarliefst 30 kilo Vogelbeeren nodig. De afgelopen weken is de boer met land rondom de Berghut druk bezig geweest. Een literfles kost 70 euro…

GELUK DICHTBIJ HUIS

“Zoveel mensen hebben deze wens en jullie doen het gewoon!”
Deze reactie krijgen we vaak van mensen die ons kennen, bezoeken of ons verhaal horen. Blijkbaar willen meer mensen hun biezen pakken en op een andere plek een nieuw bestaan opbouwen. Waarom eigenlijk?

“THUIS IS WAAR JE HART LIGT, DAT KAN OVERAL ZIJN.”

[deze tekst – op een truttig tegeltje - kregen we op ons burenafscheid van onze directe buren. Het tegeltje hangt op onze ‘Hollandse muur’ bij de eethoek]

“Hoe bevalt het jullie?”

Toen we tijdens hun bezoek aan de Berghut aan Winold en Petra vroegen wat zij leuk zou vinden om in onze nieuwsbrief te lezen, zeiden ze alletwee: “Ik wil graag weten hoe het met jullie gaat. Hoe bevalt het jullie? Is het wat jullie ervan hadden verwacht?” Goeie vraag, waar Hans en ik ieder een eigen gevoel bij hebben.

Hans: “Als ik alles in één woord moet samenvatten, is het voor mij: intensief. Zowel in alle positieve belevingen die we meemaken, als ook in de dingen die niet zo gaan als dat we gepland hadden. Ik beleef het allemaal intenser dan in Nederland. En wat me ook opvalt: er gebeurt zo ontzettend veel. Aan de ene kant vliegen de weken om, aan de andere kant gebeurt er zoveel afwisselends dat iets wat nog maar net is gebeurd, alweer heel lang geleden lijkt.

De eerste twee maanden waren druk en was ik in mijn hoofd veel bezig om de verbouwing op de rit te krijgen. Daarnaast waren er veel losse eindjes die allemaal aandacht en energie vroegen. Na twee maanden wordt de focus wat duidelijker richting de opbouw en komt ook het eindresultaat concreter in zicht. Dit geeft me aan de ene kant rust, aan de andere kant af en toe ook de zenuwen. Vragen als “Krijgen we het af?” en “Hoe gaat het nieuwe leven ons bevallen?” spoken door mijn hoofd.

Ik kom mezelf ook regelmatig tegen. Een eigen bedrijf is anders dan onderdeel uitmaken van een bedrijf als Deutsch Telecom. Elke euro die je uitgeeft, heb je zelf verdiend en moet je ook weer zelf terugverdienen. Als er dan grote uitgaven mijn en ons pad kruizen, moet ik het grote plaatje in het oog houden. Maar dat valt me af en toe zwaar.

Ook het samen runnen van een bedrijf is wennen. Privétijd en werk vloeien 100% in elkaar over. Vaak is dat oké, maar af en toe is het lastig, zoals met grote uitgaven en met bepaalde lastige beslissingen of onderwerpen. Deze neem ik letterlijk mee naar bed. Daarnaast niets dan lof voor de inzet en passie van alle hulptroepen. Het is heel gezellig en inspirerend. Wat echter wel wennen was, is dat we zelf de grens moeten trekken als we privétijd nodig hebben. En een beetje op tijd naar bed blijven gaan, want de jongens kennen het woord ‘uitslapen’ nog niet.

Die passievolle hulptroepen zijn een heerlijke warme deken. Mensen die het leuk vinden om met ons de Berghut tot een succes te maken. Mensen door wie wij gesterkt worden in wat we doen. Wat mij steeds duidelijker wordt, wat Nel al langer preekt: “Het komt allemaal goed!” Ik begin dat steeds meer te voelen, maar het is een verandering van mijn levenshouding en dat gaat niet vanzelf. Het is een uitgangspunt dat ik graag met mijn hele hart wil ondersteunen!”

Nel: “Als je vraagt of het bevalt en of het is wat we hadden verwacht, vind ik het erg lastig om daar antwoord op te geven. We zijn hier nog maar 3 maanden en er gaat nog zoveel komen! Soms denk ik en voel ik: “Het is nu al een succes.” Gewoon door hier te zijn, samen met Hans en de kids, in een fijn huis wonen, door de mensen om ons heen die bezig zijn met wat ze leuk vinden, met bergen die er elke dag anders uit zien, de schitterende herfstkleuren die we nu zien, de koeien die ons naast de tuin toekijken en het vele mooie weer. Maakt niet uit wat er nog komen gaat, het heeft al zoveel gebracht.

Dat wil niet zeggen dat het soms ook pittig is. Iedere verandering is even schakelen; dat waren er de laatste maanden in Nederland al heel wat, en nu hier ook. Zelf vind ik de taal lastig. Ik merk dat ik Duits praten – vooral als ik niet zo fit ben – graag vermijd, maar dan spreek ik mezelf even toe: kom op! De drempel wordt gelukkig steeds lager. Soms gaat het praten vanzelf, soms kom ik slecht uit mijn woorden. Ik wil het meteen goed doen en denk te veel na. Hans praat gewoon en ook al iets het niet altijd Duits, hij doet het gewoon.

Als mama blijf ik het spannend vinden voor de kinderen, waarschijnlijk spannender dan zijzelf. En dan voornamelijk als ze naar opvang. Ibon vindt het inmiddels helemaal leuk om twee dagen per week naar de oppasmoeder te gaan. Ze vindt Ibon een zeer aangenaam kind, fijn om te merken. Over Tobi zei ze de laatste keer: “Hij kan net zo hard huilen als Laura.” Ik heb Laura meegemaakt bij de oppas en dat was héél hard… Tuurlijk, het hoort erbij, maar gaat me aan het hart…

En vriendinnetjes: sorry dat ik zo weinig van me laat horen! Wanneer kan ik het allemaal doen? We zitten echt geen moment stil. Veel intensief contact me lokalen hebben we ook niet eens. Het is altijd kiezen tussen de vele dingen die je kunt en moet doen. Druk druk druk, dus… Toch voelt die druk niet vervelend. Maar het schuldgevoel is er wel. Ik ga ervan uit dat al we elkaar weer een keer mailen of zien, dat het oké is!

En gister tijdens een kop thee in het zonnetje vraag ik aan Irene - onze kok voor deze winter – wat ze van de Berghut vindt nu ze hier is, versus de beelden die ze had voordat ze hier een week kwam. Ze vindt de bergen zo mooi en: “Ik heb me weer verbaasd hoeveel tijd een gezin kost. Dat gaat gewoon 24 uur door.” Andere vriendinnetjes met kinderen mailen het ook: “Hoe doe je dat allemaal?” Ik weet het niet. Als je iets wilt, lukt het blijkbaar?”

Passie is dichterbij dan je denkt

“Zoveel mensen hebben deze wens en jullie doen het gewoon!”

Deze reactie krijgen we vaak van mensen die ons kennen, bezoeken of ons verhaal horen. Blijkbaar willen veel mensen hun biezen pakken en op een andere plek een nieuw bestaan opbouwen. Waarom eigenlijk? Om de stress en sleur in Nederland te ontvluchten? Om gelukkiger te worden? Willen ze echt emigreren of zijn ze niet gelukkig?

Ik vraag aan Peter, die hier een paar weken geleden was om meubels te maken, waarom hij heeft besloten om ons te hier te helpen. Zijn vriendin Petra is ook mee. “We hebben onze eigen droom nog niet  gerealiseerd en we kunnen zo toch een beetje meehelpen aan jullie droom en er zelf plezier van hebben. Meubels maken is mijn passie en daar word ik blij van.”

Wat was jullie droom dan, vraag ik? “We willen graag een Bed & Breakfast in Sicilië. Tja, waarom we he niet gedaan hebben… door een gebrek aan lef, denk ik. We hebben alletwee wel onze veiligheid nodig. Het is iets heel groots. En toen hebben we gekeken hoe we onze passie dichter bij huis konden realiseren. Toen hebben we besloten een nieuwbouwhuis te kopen, casco, zodat we ‘m helemaal zelf kunnen inrichten met zelf gemaakte meubels. De verre droom is er nog, maar nu even niet.”

Mooi, hè. Peter en Petra hebben hun passie dichterbij huis gezocht en pikken bij ons toch een graantje mee van hun eigen verre droom. Hans en ik verblijven in de bergen omdat we van de bergen houden en mensen elkaar willen laten inspireren en de bergen laten beleven. Dit is voor nu ons thuis.

Geluk zit niet in het buitenland, maar in jezelf en hoe je naar de dingen kijkt.

‘Team de Berghut’ voor het winterseizoen is compleet!

We zijn compleet!

We hebben de spanning er nog even ingehouden . Maar het was ook voor ons al snel duidelijk dat Arjan en Bianca deze winter naar de Berghut moesten komen. We hebben voor komende winter een passievol en inspirerend Berghutteam van 5 mensen: Irene, Bianca, Arjan en wijzelf. We vullen elkaar perfect aan in onze passies en ervaring en gaan er samen een fantastisch eerste winterseizoen van maken. En niet te vergeten: met Ibon en Tobi.

We willen je graag alvast kennis laten maken met Irene, Bianca en Arjan. Ze vertellen zelf waarom ze naar de Berghut komen. Enne, het komt allemaal misschien een beetje overenthousiast over, maar als het zo voelt, is het lastig anders te zeggen… Recht uit het hart!

Irene heeft passie voor koken
“Na een aantal jaar zonder passie gewerkt te hebben, heb ik een paar maanden geleden het roer omgegooid: ik heb mijn huis verkocht, mijn baan opgezegd en ben voor onbepaalde tijd uit Nederland vertrokken. De eerste paar weken werk ik op een vakantieverblijf op een berg in Frankrijk. Daar ontdek ik meteen mijn passie. Eten, koken en mensen kennis laten maken over hoe je echt lekker kunt eten, met echte producten, zonder (ongezonde) toevoegingen. Na Frankrijk ga ik naar Italië om meer te ontdekken over voeding en lekker eten. In Italië weten ze hoe ze echt moeten koken met weinig producten maken ze van elk gerecht iets bijzonders. Een belangrijke stroming voor mij is SlowFood. Werken met regionale en gezonde, verse producten.

Een paar weken na mijn vertrek lees ik voor de zoveelste keer het blogbericht van Hans en Nel dat ze op zoek zijn naar een passievolle kok. Ik moet het doen. De energie die we bij elkaar opwekken zegt voor mij genoeg. De mogelijkheid die ik hier heb om mijn eerste echte keukenervaring op te doen voor grote groepen, met de producten zoals ik het wil en met de mensen die vol passie werken en dat als drijfveer hebben, daar heb ik jarenlang naar gezocht! Ook al houd ik niet van  sneeuw, heb het altijd koud en als ik in november ga dan zit ik een winter lang echt in de sneeuw…

Nu ik hier een weekje ben wordt het gevoel alleen maar sterker dat het me heerlijk lijkt een half jaar lang samen te werken. Om het concept van de Berghut tot een prachtige plek te maken, waar passievolle mensen komen genieten van de prachtige omgeving, de geweldige mensen en natuurlijk goed eten!”

Arjan kan niet zonder bergen en weet wat mensen willen
Arjan wordt tijdens zware sneeuwval – in april 1969 – geboren en kan daarna niet meer zonder! De bergen zijn zijn thuis: in de zomer op Kreta, in zijn jeep de routes uitzoekend voor zijn eigen bedrijf routaki.com of in het winterse op de latten, al genietend van het uitzicht. Hij heeft al zo’n dertig seizoenen toerisme-ervaring in het buitenland. “Heerlijk toch om van je hobby je werk te maken en niet het gevoel te hebben dat je ‘weer naar je werk moet’.”

Al jaren werkt Arjan gedurende de winter in de sneeuw. “Zell am See voelde – en voelt nog steeds – als m’n tweede woonplaats. Hopelijk gaat Rauris dit evenaren. Na vorig jaar op een erg commerciële wijze een horecagelegenheid [144 bedden, restaurant, après ski-bar] in de Franse Alpen te hebben gerund, hoop ik nu m’n energie kwijt te kunnen in de ‘kneuterige’ Berghut. Begrijp me niet verkeerd: kneuterig is top!  Zo heerlijk kleinschalig en het persoonlijke contact.

Nel en Hans, alvast bedankt voor alles wat jullie toe nu toe al voor me betekent hebben. En wat een verademing: het feit we elkaar hebben gemaild en telefonisch hebben gesproken en jullie uitgaan van vertrouwen. Ik heb niet onnodig een eind hoeven rijden voor een sollicitatiegesprek, waar je dan vervolgens vandaan komt met het gevoel ‘tja de koffie was lekker, maar verder…’ De eerste klik is er. Ik hoop ook de 7.685.587ste  en dat ik in de Berghut mijn andere thuis zal vinden.

O ja, in mijn verhaal vergeet ik mijn lieve Bianca; de persoon waar ik mee op één lijn zit en die mijn bovenpan een enorme rust geeft aan de ene kant, en mijn energievelden aanwakkert aan de andere kant. Bianca een heerlijk persoon om mee samen te zijn. Zonder jou had ik nooit gereageerd!”

Bianca volgt haar hart en (ver)blijft in het  buitenland en: ze is dol op kinderen!
“Wat kan ik aan de mooie worden van Arjan toevoegen? Ook ik ben blij dat ik naar mijn gevoel heb geluisterd en net zo enthousiast erin sta als Hans, Nel, Irene en Arjan. Toen ik de foto’s van Ibon en Tobi zag, werd ik direct verliefd, wat een heerlijke koppies… En daar mag ik de hele winter mee optrekken… Daar heb ik nou zin in!” Bianca gaat ze kinderopvang doen voor gasten en van Ibon en Tobi, als we zelf aan het werk zijn. Daarnaast heeft de jarenlang ervaring in het toerisme, een perfecte combi.

“De afgelopen weken zijn voor mij heel erg mooi geweest. Ik heb besloten mijn hart te volgen. Na een zomerbaan op Kreta, kom ik de liefde van mijn leven tegen. Ik ben al verliefd op het eiland en zie daar: Arjan. Onze relatie gaat in een sneltreinvaart en we genieten met volle teugen. Op het moment  dat Arjan en ik elkaar leren kennen, spreken we naar elkaar uit dat we de winter willen gaan doorbrengen in Oostenrijk.

Toeval bestaat niet. Bij het googlen kwam Arjan op het blog van de Berghut terecht en ook hier was weer niet van ‘toeval’ te spreken. Met mijn verhalen over het werken met kinderen in zijn achterhoofd, stuurt hij spontaan een mail naar Hans en Nel. Wat daar allemaal uit voort is gekomen en nog zal komen, het is bijna niet te geloven. Ik ben er enthousiast over, dat moge duidelijk zijn!”
Vanaf ongeveer 1 november treffen we elkaar in de Berghut en gaan we met z’n allen de laatste voorbereidingen treffen voor de opening met kerst en het eerste seizoen. We vinden het super dat jullie er dan al zijn: het gevoel van de laatste loodjes van de verbouwing en veel voorbereidingen met elkaar kunnen meemaken. We hopen snel een teamfoto te maken in dikke sneeuwvlokken. We doen het nu nog even met afzonderlijke kiekjes: vanuit de bergen en vanaf Kreta.

Hans & Nel: wie doet wat?

We kunnen met kerst nog zo’n mooi gerenoveerde Berghut hebben staan: als niemand weet dat we bestaan en wat we allemaal voor moois te bieden hebben, dan blijft onze Berghut leeg. Dus het is ‘én/én’. Wat Hans en ik doen, vult elkaar – meestal – perfect aan. Een impressie van de verdeling van ons dagelijkse werk in dit voorbereidende halfjaar.

Onze dag
We staan ’s morgens om en om op voor de jongens. Met een beetje pech is dat rond 5.30 uur, maar soms worden we ook positief verrast en is het al 7.30 uur! De ‘uitslaper’ doucht en rond 8.00 uur ontbijten we samen. De vroege vogel heeft inmiddels de kinderen aangekleed en doucht. Daarna gaat Hans het huis in en ben ik – Nel – bij de kids. Als Tobi slaapt, gaan Ibon en ik vaak naar buiten toe of boodschappen doen.

Vaak slaapt Tobi nog twee keer, soms één keer. Sinds we hier zijn, slaapt Ibon ’s middags niet meer. Hij wil niet, maar het zou ook niet handig zijn; de mannetjes slapen namelijk op 1 kamer en dan slapen ze alletwee niet! Dus als Ibon moe lijkt te zijn, brengen we oud papier en dozen van de tegels weg en rijden nog een stukje verder het dal in. Ibon valt vanzelf in slaap. Thuis aangekomen, maak ik zijn gordel los en laat ik zijn deur open. Als hij wakker wordt, wandelt hij zelf naar binnen.

Ook hier hebben we koffietijd, eten we een broodje tussen de middag en drinken we ’s middags een kopje thee. Ik probeer zoveel mogelijk het avondeten klaar te hebben als Tobi wakker wordt van zijn middagslaapje. [Inmiddels gaat Ibon twee dagen en Tobi 1 dag naar een oppasmoeder in het dorp.] Na het avondritueel gaat Hans vaak nog het grote huis in en duik ik vaak achter de computer. Gemiddeld rond 22.30-23.00 uur zoeken we ons bedje op en vallen we met Pauw & Witteman – op uitzendinggemist.nl – in slaap. Aangezien we vaak logees over de vloer hebben, kan onze avond er verschillend uitzien.

Wat doet Nel veelal?
Ik ga over ons eigen huishouden en tuin, schone bedjes voor de logees, de kinderen [overdag], marketing voor en communicatie over de Berghut, klantcontact en boekingen, verven en de inrichting. Voor de marketing en communicatie duik in ’s avonds veelal achter de computer: ervoor zorgen dat mensen de Berghut weten te vinden en enthousiast worden, zodat we ze een keer in de Berghut kunnen ontmoeten, onze nieuwsbrief Berichten uit de Berghut verzorgen [de eerste verschijnt binnenkort] en het blog actueel houden. We worden op de voet gevolgd: we hebben gemiddeld ongeveer 100 bezoekers per dag! Meer uitschieters naar 200-300 bezoekers. Daarnaast is het een superleuk document voor onszelf.

Wat doet Hans veelal?
Hans begeleidt de verbouwing en verzorgt de bedrijfsmatige kant van de Berghut. Hans is bijna elke dag in het grote huis te vinden. Hij beslist welke dingen er vandaag, morgen, over een week en een maand moeten gebeuren. Hij bereidt dingen voor de aannemer voor en doet samen klussen met hem en – als er bekenden – werkt hij met hen waarvoor ze gekomen zijn. En de bouwmarkt zit niet om de hoek, dus dat kost ook tijd. Hans heeft een nieuwe hobby: met hout werken. Het is de bedoeling dat hij alle bedden en commodekastjes zelf maakt en ook de kleine Berghut wordt een mooi stukje houtwerk! Daarnaast moeten er tussendoor veel praktische dingen geregeld worden, zoals het invoeren van de auto, vergunningen verkrijgen om ’s avonds te mogen koken. Veel dingen daarvan verzorgt hij ook.

We weten inmiddels dat we met kerst 30 gasten ontvangen, dus een betere motivatie om de verbouwing samen tot een perfect einde te brengen, hebben we niet!

Sommige dingen lijken te mooi om waar te zijn…

Sommige – en misschien wel meer – dachten er vast het hunne van: “Mensen die jullie vanuit passie gaan helpen.. Sure!” Misschien een beetje naief, maar wij geloofden en geloven erin. Hans overigens iets minder dan ik . Nu met klussen werkt het al super. Nu het winterseizoen.

Irene, die vanuit passie ons komt helpen door te koken, hebben we ook al. Helemaal super. Ze komt morgen voor een week langs om kennis te maken met de Berghut en te kijken wat voor lekker eten er in de omgeving te krijgen is. We gaan ook samen een nieuwe keuken uitzoeken. Ze mag helemaal los gaan!

Nu nog iemand voor de kinderopvang.

Vorige week ontvangen we van Arjan een mail.
“Wij zoeken samen werk voor de komende wintermaanden. Mijn vriendin kan de kinderopvang verzorgen en ikzelf kan diverse werkzaamheden uitvoeren of eventueel als skileraar fungeren. Graag een reactie als er mogelijkheden zijn.”

Een summiere mail, dus we willen meer weten. Wat spreekt iemand aan aan de Berghut? Wat drijft iemand? Natuurlijk googlen we ook even. Iets ouder dan wij, prima. Als we na een paar dagen nog geen reactie hebben gehad, mail ik nog even. We hebben wat problemem met onze mail gehad, dus misschien hebben ze ‘m niet ontvangen.

Vrijwel direct krijgen we een mail waar het enthousiasme en de passie van afspat. Deze mail was dus de afgelopen dagen in de maak… Naast de passie en het enthousiasme die Arjan en Bianca uitstralen, hebben ze ook nog eens veel ervaring op verschillende terreinen van toerisme. Daarnaast vindt Bianca kinderen erg leuk en combineert dat ook in haar werk de laatste jaren. “Moet je lezen, Hans!”

We plannen een telefonische afspraak via Skype.

Ondertussen gaat naast ons verwonderde gevoel ook het hoofd spreken. Het zou toch té mooi zijn? Wat zou de catch zijn? Arjan heeft ook in Zell am See gewerkt, hier nog geen half uur vandaan. “Misschien moeten we even een referentie navragen”, zegt Hans. En ze hebben wel heel verschillende dingen gedaan. Wat zou de reden zijn? Tegelijkertijd hebben we eerder aan een stel gedacht en nu hebben we er misschien wel eentje…

Vanuit mijn perceptie dat alles goed komt en dat er meer mensen vanuit passie leven, probeer ik Hans te vertellen dat het ook gewoon echt zo mooi kan zijn als het lijkt. “Wij doen dit toch ook vanuit onze passie?”

We zitten maandagmorgen 1,5 uur met z’n vieren aan de ‘telefoon’. Tja, wat moeten we erover zeggen? Het is té veel. Ze weten waar ze het over hebben, ze denken mee, het zijn aanpakkers, de passie spat ervan af: ze willen samen met ons en Irene een fantastisch eerste seizoen neerzetten. “Zoals julliee erin zitten, vanuit passie en dan in deze tijden van crisis, dat komt je bijna niet meer tegen. Daar willen wij aan meewerken.” We worden er stil van en tegelijkertijd hebben we schik. Arjan vertelt zelfs dat hij 5 uur lang ons blog heeft zitten lezen… Het moge duidelijk zijn: zij gaan ervoor.

Wij ook? Wordt vervolgd….

Update van ‘the making of…’: de kleine Berghut

We hebben vandaag weer aan de kleine Berghut gewerkt! Onderaan het bericht over de kleine Berghut kun je de laatste werkzaamheden zien.

Gaat die gastronomievergunning er wel komen…?

Ooit bij ‘Ik vertrek‘ gezien dat men in Oostenrijk in het ingewikkelde traject van het aanvragen van een bedrijfsvergunning zat? Wij hebben dit onderdeel in ieder geval gemist! Jammer genoeg, want we hadden er veel van kunnen leren…

Als je in Oostenrijk een pension wilt runnen, heb je een vergunning nodig. Twee eigenlijk. Er moet een vergunning op het pand zitten om een bedrijf te kunnen runnen [tot 10 ? bedden kun je dit privé doen] en iemand van de degenen die het pension runnen, moet een gastronomievergunning hebben. Je mag dus niet zomaar een pension beginnen; je wordt geacht om er wel een beetje verstand van te hebben .

Het vergunningensysteem leek een beetje vreemd in elkaar te zitten. Zelfs als je de hotelschool hebt gedaan, moet je vaak nog een 16 daagse gastronomiecursus – Befähigungsprüfung Gastgewerbe – doen om de vergunning te krijgen. Als je een universitair diploma hebt – zo lezen wij op verschillende internetfora – is dat niet nodig, welke richting ook. Apart, maar voor ons wel gunstig.

Het in gang zetten van een bedrijf, begint bijna 2 maanden geleden.

Stap 1:verklaring goed gedrag
Hans moet een verklaring ‘goed gedrag’ hebben, uit Nederland, bij grote voorkeur in het Duits. Het wordt Engels, Duits is moeilijk, moeilijk, moeilijk. Hans machtigt zijn vriend Bram om deze verklaring aan te vragen. Na een paar weken blijkt Hans gelukkig geen crimineel verleden te hebben.

Stap 2: formulieren invullen
Er moeten wat formulieren ingevuld worden. De mevrouw van de gemeente [Bezirkshauptmanschaft] adviseert Hans even naar kantoor te komen in Zell am See. Maar als Hans 5 uur later terugkomt, was het toch iets meer dan een formuliertje invullen. “Het was een kastje-muur ochtend, zucht.” Er lijkt helemaal geen bedrijfsvergunning te zitten op het pand en we hebben het als bedrijfspand gekocht… Bij de instantie die er verstand van heeft, is er in ieder geval geen vergunning te vinden. Lijkt dat dan het addertje onder gras te zijn…?

Hans neemt contact op met de vorige eigenaresse. Ze volgende dag komt ze langs met een akte uit 1988, het moment dat zij het pension overneemt. De huidige vergunningen, bestonden toen nog niet. De Bezirkhauptmanschaft neemt contact op met de ‘uber’-Bezirkshauptmanschaft in Salzburg en na een week horen we het verlossende woord: we mogen op deze locatie een bedrijf runnen op basis van vol pension [wij doen half-pension]. Joehoe!

Stap 3 [parallel]: bul vertalen
Hans moet zijn bul laten vertalen, bij een officiële vertaler. Dat verloopt gelukkig soepel.

Stap 4: weer naar de Bezirkhauptmannschaft
Vertaalde bull ingezonden naar deBezirkhauptmannschaft. Dan krijgen we een paar dagen geleden bericht dat Hans zijn studie niet wordt erkend. We kunnen twee dingen doen: in ‘ hoger beroep’ gaan bij het miniserie of so wie so de 16-daagse Gastronomiecursus doen. Interessant en goed natuurlijk, maar dat betekent 16 dagen niet productief kunnen zijn in het huis… Even verwerken.

Hans besluit bij zijn contactpersoon langs te gaan om uitleg te krijgen. Ze gaat proberen nogmaals ons verzoek in te dienen. Daarbij zorgt Hans nog dat zij zijn CV krijgt. Zijn bestuurservaring bij zijn studentenvereniging Unitas als penningmeester en zijn ervaring daar achter de bar zou nog van pas kunnen komen… Dat hebben we nu in gang gezet.

Voordat we bericht krijgen op het opnieuw ingezonden verzoek, zijn we waarschijnlijk 2 weken verder. Ondertussen weten we dat er 19 oktober nog een gastronomiecursus begint, ruim drie weken fulltime… Er staat in die tijd ook nog bezoeken van bekenden hier gepland. En we wilden in oktober ook nog een weekje naar Nederland.

Tja, hoe het gaat lopen, weten we niet. Ons motto is in ieder geval: het komt allemaal goed! Lees het vervolg maar…

Meubels maken

Peter heeft passie voor meubels maken en is met zijn vriendin Petra een week naar de Berghut gekomen om meubels te maken. Winold heeft met de Matratzenlager al zo´n onovertrefbare standaard neergezet, dat we die uitstraling ook met de andere meubels willen… Aan de slag dus!

Doel voor deze week: een een- en persoonsbed maken, een commode, een tafel voor in de Stube en misschien een stapelbed. Als we deze allemaal hebben, kan Hans zelf de rest maken in x-voud.

Zondag 13 september
Het eerste meubelstuk dat de mannen gaan maken – vooral om uit te proberen wat de mogelijkheden zijn – wordt een eenpersoonsbed. Er is nog wat afvalhout over waarmee ook de Matratzenlager is gemaakt. In iets meer dan een dagdeel zetten Peter en Hans een schitterend ben in elkaar! En het ligt nog lekker ook

Maandag 14 september
Vandaag waren Peter en Hans zo blij als een kind. Ze hebben bij een houtzagerij voor 5 euro een paar boomstammen en wat afvalschijven mogen ‘uitzoeken’. Perfect om het eerste stapelbed mee te kunnen maken! De stammen zijn kletsnat, dus die staan nu bij onze kachel te drogen… Daarnaast heeft Peter de plankjes voor de eerste commode voorbereid.

Ibon was vandaag voor het eerst bij een opppasmoeder. Petra en ik hebben aardig wat stappen kunnen maken. Het concept van de eerste nieuwsbrief Berichten uit de Berghut is klaar en ik heb een flinke partij [stapelgoed] handdoeken voor in de badkamers besteld. Ja, ik mis hier de Hema! Gelukkig hebben we internet en een bezorgadres in Nederland…

Petra, die passie heeft voor zoeken én vinden, vindt na lang speuren perfecte huttensloffen voor onze gasten. En ze ziet fantastische grijs-wit geruite dekbedden op mooi-ruitje.nl. Ze vallen aardig buiten ons budget, maar dat weerhoudt me er niet van om contact te zoeken. Nicole van mooi-ruitje.nl vindt het helemaal leuk. Er is inmiddels een sample onderweg. Aangezien we een hele hoop overtrekke nodig hebben [het aantal bedden x 2] , gaan we kijken of we een mooie prijs kunnen maken. Zou super zijn!

Dinsdag 15 september
Helaas is deze dag wat anders afgelopen dan we allemaal hadden gehoopt. Wegens familieomstandigheden vertrekken Peter en Petra – vroegtijdig – rond het middaguur weer naar Nederland. Het maken van de meubels zet Hans op een ander moment voort. Heel veel sterkte, Petra en Peter. De afgelopen dagen zaten vol passie en inspiratie!